31.3.12

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙΣΕ!

Διαβάστε στον «ΕΚ» που κυκλοφορεί το Σάββατο 31 Μαρτίου



404Διαβάστε στον ΕΚ που κυκλοφορεί στα περίπτερα:

-Οι μετανάστες στα ξερονήσια και όχι στις πόλεις και στα χωριά μας. Ξεσηκώνεται η χώρα για τα κέντρα κράτησης. Η Ελλάδα μπορεί να βάλει νάρκες ξανά στον Έβρο
-ΕΟΚΑ ξανά στην Κύπρου τα βουνά: Ο Πρόεδερος του Δράσις Στυλιανός Στυλιανού μιλά στον ΕΚ
-Ειδικοί λογαριασμοί και η στάση της α-δεξιάς
- Με αίμα θα πάμε στις εκλογές;


29.3.12

Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες σήμερα στις 18.00 στο axisradio.gr

Μπείτε στην σελίδα της Λόγχης στο facebook και κερδίστε το βιβλίο «τα Κατεστημένα»

Σήμερα, Πέμπτη 29 Μαρτίου, στις 18:00 στο Axis Radio, η εκπομπή «Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες» που επιμελείται και παρουσιάζει ο συνεργάτης της Λόγχης, Νίκος Παπαγεωργίου θα έχει θέμα της, τον ιδεολόγο, τον αγνό, τον ανιδιοτελή, Γεώργιο Γεωργαλά. Θα γίνει επίσης αναφορά   στην πολιτική βιβλιογραφία του Γεωργίου Γεωργαλά. Η εκπομπή θα είναι αφιερωμένη σ’ εκείνους που ονειρεύτηκαν και ετοίμασαν την επανάσταση και σήμερα δεν είναι όλοι κοντά μας.
Κατά την διάρκεια της εκπομπής ένας τυχερός από αυτούς που θα επικοινωνήσουν μαζί μας  μέσω στο facebook, θα κερδίσει το βιβλίο «Τα Κατεστημένα». Μπείτε στην σελίδα της Λόγχης στο facebook γράψτε απλά «θέλω να συμμετέχω στην κλήρωση» ή κάντε «like» και μπορεί να είστε εσείς ο τυχερός. Θα παρουσιάσουμε ακόμη και την  τρέχουσα βιβλιογραφία. Μείνετε συντονισμένοι…


Κάθε Πέμπτη 18.00-19.00 η εκπομπή του Αxis radio.gr «Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες» θα σας ταξιδεύει στον κόσμο της πατριωτικής βιβλιογραφίας. Ο Νίκος Παπαγεωργίου θα σας ενημερώνει για όλες τις νέες εκδόσεις του πατριωτικού χώρου, καθώς επίσης και για κάθε καλό βιβλίο που θα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Θα παρουσιάζονται ακόμη και βιβλία παλαιοτέρων εκδόσεων τα οποία άφησαν το στίγμα τους στον Εθνικιστικό χώρο, θα γίνεται αναφορά σε εθνικιστές συγγραφείς τα έργα των οποίων γαλούχησαν τις νέες γενιές των εθνικιστών.
Σε κάθε εκπομπή θα γίνεται αναφορά στο ιστορικό μυθιστόρημα, καθώς επίσης και σε περιοδικά πολιτικού, ιστορικού και πολιτιστικού περιεχομένου αλλά και ειδικά αφιερώματα για κάθε εθνική και ιστορική επέτειο. Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες, κάθε Πέμπτη 18.00-19.00.... Η πατριωτική βιβλιογραφία στο διαδίκτυο


26.3.12

Οι ήρωες του 1821...


Τὸ περιβόητο Ἐκτελεστικό, μὲ πρόεδρο τὸ Γ. Κουντουριώτη καὶ γραμματέα τὸν Μαυροκορδᾶτο, ἄρχισε νὰ συζητᾶ πὼς ὁ μόνος τρόπος γιὰ ν᾿ ἀντιμετωπιστεῖ ὁ Ἰμπραὴμ ἦταν νὰ σχηματιστεῖ, μὲ τὰ χρήματα τοῦ δεύτερου δανείου τῶν δυὸ ἑκατομμυρίων λιρῶν, μισθωτὸς στρατὸς στὴν Ἀμερικὴ ποὺ θὰ ἐρχόταν νὰ πολεμήσει στὴν Ἑλλάδα! Ὡσὰν ὁ Ἰμπραὴμ θὰ καρτέραγε νὰ φτιαχτεῖ πρὶν ὁ στρατός, νὰ μεταφερθεῖ, μὲ Ἱστιοφόρο τότε, ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ κόσμου στὸν τόπο μας κι ἔπειτα νὰ μᾶς πολεμήσει. Ἡ ἐξωφρενικὴ αὐτὴ πρόταση βρίσκει, σωστά, τούτη...
δῶ τὴν κριτικὴ τοῦ Κόκκινου: «Τὸ πράγμα φανερώνει μέχρι ποίου σημείου δὲν ἀντελαμβάνοντο τὴν φοβερὰ πραγματικότητα οἱ ἀποκλείοντες τὴν λῆψιν σοβαρῶν στρατιωτικῶν μέτρων ἐντὸς αὐτῆς τῆς Πελοποννήσου διὰ τῆς χρησιμοποιήσεώς των εἰς τὴν φυλακὴν ἢ ὑπὸ καταδίωξιν Πελοποννησίων ἀρχηγῶν, διότι αὐτοὶ ἦσαν οἱ συζητοῦντες τὴν μετάκλησιν ξένου στρατοῦ, ἀνυπάρκτου ἀκόμη, πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ Ἰμβραήμ». Ἂν ὅμως οἱ ἀνώτατοι τότε ἄρχοντες, τὸ Ἐκτελεστικό, δὲν ἤθελε νὰ καταλάβει ὅ,τι καταλάβαιναν καὶ οἱ πιὸ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, πὼς μπροστὰ στὸν τρομερὸ κίνδυνο ἔπρεπε νὰ ξεχαστοῦν τὰ πολιτικὰ πάθη καὶ οἱ Ἕλληνες, ἑνωμένοι, ν᾿ ἀντιβγοῦν στὸ νέο καὶ τόσο ἐπίφοβο ἐχθρό, εὐτυχῶς βρέθηκαν, μέσα στὴν ἴδια τὴν κυβέρνηση, ἄλλοι ποὺ συνειδητοποίησαν τὸ χρέος τοὺς πρὸς τὴν πατρίδα. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτούς, πρῶτος καὶ πιὸ δυναμικός, ξεχώρισε ὁ Παπαφλέσσας ποὺ ἦταν τότε ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε βυθιστεῖ στὶς πολιτικὲς δολοπλοκίες καὶ στοὺς ἐμφύλιους σπαραγμοὺς ὡς τὸ λαιμό. Εἶχε κατεβεῖ καὶ τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι τῆς σκάλας τοῦ κακοῦ. Μὰ μπρὸς στὴ νέα συμφορὰ ποὺ χτύπαγε τὴν ἐπανάσταση, ξαναβρῆκε τὸν καλύτερο ἑαυτό του, τὸν Παπαφλέσσα τῆς συνέλευσης τῆς Βοστίτσας. Καὶ τότε ὄχι μονάχα διακήρυξε πὼς χρειαζόταν νὰ δοθεῖ ἀμνηστία στοὺς φυγάδες - Ζαΐμη, Λόντο, Νικηταρᾶ - καὶ στοὺς φυλακισμένους, μὰ κι ἀποφάσισε πὼς τὰ λόγια δὲν ἔφταναν. Χρειαζόταν ἡ ἄμεση ἐνάντια στὸν Ἰμπραὴμ δράση. Καὶ τὴν πῆρε πάνω του. Παράτησε τὸ μικρόψυχο καὶ κολασμένο ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῆς ἀνάξιας κυβέρνησης Ἀνάπλι κι ἔφυγε, στὰ τέλη τοῦ Ἀπρίλη, νὰ ξεσηκώσει τὸ Μοριᾶ ἐνάντια στὸν Ἰμπραήμ.

Ἐκεῖνες τὶς μέρες εἶχε φτάσει στ᾿ Ἀνάπλι ὁ Γάλλος στρατηγὸς Ρός, σταλμένος ἀπὸ τὸ φιλελληνικὸ κομιτάτο τοῦ Παρισιοῦ. Τοῦ εἶχε ἀνατεθεῖ ἢ μυστικὴ πολιτικὴ ἀποστολὴ νὰ πείσει τοὺς Ἕλληνες, ὅταν θὰ ἀποχτοῦσαν τὴν ἀνεξαρτησία τους, νὰ γυρέψουν γιὰ βασιλιὰ τὸ δούκα τοῦ Νεμούρ. Ὁ Παπαφλέσσας φεύγοντας ἀπὸ τ᾿ Ἀνάπλι πῆρε μαζί του τὸν ὑπασπιστὴ τοῦ Γάλλου στρατηγοῦ, ἂν καὶ ἤτανε ἀντίθετος στὶς προσπάθειες ποὺ γίνονταν ν᾿ ἀποχτήσει ἡ Ἑλλάδα ξένο βασιλιά. Σύμφωνα μὲ τὸν Σπηλιάδη ἔλεγε: «Καὶ τί θὰ σημαίνω ἐγὼ πλέον εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐὰν ἔλθει βασιλεύς; Καὶ δὲν θὰ πνίξει ὁ βασιλεὺς τὸν σπόρον τῆς ἐλευθερίας, διὰ τὴν ὁποίαν ἀπολλύμεθα οἱ Ἕλληνες; Καὶ θὰ δυνηθωσι πλέον οὖτοι ν᾿ ἀποσείσωσι τὸν ζυγὸν βασιλέως πεπολιτισμένου, καὶ νὰ μὴ διατρέξωσι κινδύνους φοβερωτέρους ἢ τοὺς σημερινούς;» Κι ὁ Σπηλιάδης προσθέτει: «Καὶ ἴσως εἶχε δίκαιον».

Ὁ Παπαφλέσσας ἀπὸ τ᾿ Ἀνάπλι τράβηξε γιὰ τὴν Τριπολιτσὰ καὶ μέσα στὶς τρεῖς μονάχα μέρες ποὺ ἔμεινε σ᾿ αὐτὴ σχημάτισε τὸν πυρήνα τοῦ ἐκστρατευτικοῦ του σώματος. Στὶς ἐκκλήσεις ποὺ ἔκανε πρόστρεξαν καπεταναῖοι κι ἀγωνιστὲς ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα, τὸ Λεβίδι, τὶς Κερασιὲς κι ἀπὸ τὸν κάμπο τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἦταν ἴσαμε ἑφτακόσιοι.

Ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶ πῆγε στὸ Λεοντάρι, ὅπου ἔσμιξαν μαζί του ὁ ἀνεψιός του Δημήτρης Φλέσσας, μ᾿ ἑκατὸν πενήντα παλικάρια, ὁ Α. Κουμουνδοῦρος, ὁ Παν. Μπούρας, ὁ Ἀδαμάκης Ἀποστολόπουλος κι ὁ Ν. Κουλοχέρας μὲ τοὺς νταϊφάδες τους. Ὕστερα ἀπὸ δυὸ μέρες ἔφτασε στοὺς Λάκκους. Ἐκεῖ δυνάμωσαν τὸ στράτευμά του ὁ Γιώργης Μποῦτος ἀπὸ τὸ Μελιγαλᾶ κι ὁ Καρακίτσος ἀπὸ τὸ Κατσαρό. Κίνησε γιὰ τὴ Φρουτζάλα. Σ᾿ αὐτὴ συναντήθηκε μὲ τοὺς ἄοπλους ἀγωνιστὲς τοῦ Νιόκαστρου καὶ μὲ τὸν Μανιάτη Μούρτζινο. Ὁ τελευταῖος, ἂν καὶ φίλος του, ἀρνήθηκε νὰ τὸν βοηθήσει ὅπως μιὰ ἀνεψιὰ τοῦ Παπαφλέσσα, ἡ κόρη τοῦ Νικήτα, εἶχε παντρευτεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς θανάσιμους τοπικοὺς ἐχθρούς του, τὸν Κωνσταντῖνο Μαυρομιχάλη.

Ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης βρισκόταν στὸ χωριὸ Κουφάρι τῆς Μεσσηνίας, κατάκοιτος ἀπὸ ποδάγρα. Σὰν ἔμαθε πὼς ἔρχεται μὲ στράτευμα ὁ Παπαφλέσσας τοῦ ἔγραψε θερμὸ γράμμα, ὅπου σ᾿ αὐτὸ τοῦ ἔλεγε πὼς ὁ Ἰμπραὴμ «εἶναι ἄλλος Ναπολέων ἢ Πύρρος τῆς Ἠπείρου, καὶ τέλος, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ δυνηθεῖ κατὰ πρῶτον νὰ τὸν πολεμήσει, εἰ δὲ μὴ τετέλεσται, τὸ ἔθνος χάνεται».

Μαθαίνει πὼς ἡ κυβέρνηση ἀποφάσισε ν᾿ ἀμνηστέψει τοὺς φυλακισμένους. Κάθεται λοιπόν, στὶς 14 τοῦ Μάη, καὶ γράφει συστήνοντας νὰ τοὺς βγάλουν χωρὶς τὸ παραμικρὸ χασομέρι, καὶ ξέχωρα τὸν Κολοκοτρώνη, ποὺ ἔπρεπε νὰ τοῦ δοθεῖ ἀμέσως ἡ ἀρχιστρατηγία.

Ὁ Παπαφλέσσας τοῦ ἀποκρίνεται:

Νικήτα,

Ἔλαβα τὴν ἐπιστολήν σου καὶ εἰς ἀπάντησίν σοῦ λέγω ὅτι δὲν εἶμαι σὰν καὶ σὲ καὶ σὰν τὸν κουμπάρο σου τὸν Κεφάλα, ὅπου τρέχετε ἀπὸ ράχη σὲ ράχη στοὺς Ἁηλιάδες.

Ἐγὼ ἅπαξ ὡρκίσθην νὰ χύσω τὸ αἷμα μου εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς πατρίδoς, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὥρα. Εὔχομαι δὲ εἰς τὸν Θεὸν πρώτη μπάλα τοῦ Ἰμβραὴμ νὰ μὲ πάρει εἰς τὸ κεφάλι, διότι σᾶς γράφω νὰ ταχύνετε τὸν ἐρχομόν σας καὶ σεῖς μοῦ γράφετε κoυρoυφέξαλα.

Νικήτα, πρώτη καὶ τελευταία ἐπιστολή μου εἶναι αὕτη. Βάστα την νὰ τὴν διαβάζεις καμία φορὰ νὰ μὲ θυμᾶσαι καὶ νὰ κλαῖς.

Παπαφλέσσας

Εἶναι φανερό, ἀπὸ τὸ γράμμα αὐτό, πὼς ὁ Παπαφλέσσας εἶχε συνείδηση πὼς τράβαγε στὸ χαμό του.

Ὁ στρατός του ἀνέβαινε τώρα σὲ 1500 ἄντρες. Δύναμη βέβαια ὁλότελα ἀσήμαντη γιὰ ν᾿ ἀντιβγεῖ στ᾿ ἀσκέρι τοῦ Ἰμπραήμ. Μὰ νά, παίρνει εὐχάριστες εἰδήσεις: ἀπὸ τὸν Δημήτρη Πλαπούτα ἀπὸ τὸν Ἀετὸ πὼς ἔρχεται νὰ τὸν συντρέξει μὲ 1600 νοματαίους, ἀπὸ τοὺς καπεταναίους τῆς Ἀρκαδίας, ἀπὸ τὸ χωριὸ Μάλι, ἑφτὰ ὦρες δρόμο ἀπὸ τὴ Δραΐνα, πὼς βρίσκονταν ἐκεῖ μὲ 2000 ἀγωνιστές, ἀπὸ τὸν ἀδερφό του Νικήτα πὼς ἔφτασε στὴ Φρουτζάλα κι ἐρχόταν μὲ 700 νοματαίους κι ἀπὸ τὸν Ἠλία Κατσάκο ἀπὸ τὴν Καλαμάτα πὼς εἶχε κάτω ἀπὸ τὶς προσταγές του 1000 πολεμιστές. Ὅλοι μαζὶ ἴσαμε πέντε χιλιάδες. Ὅσο κι ἂν τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς τοὺς λογαριάσουμε παραφουσκωμένους, στεκόταν σημαντικὴ ἐπικουρία, ὅπως τὰ στρατεύματα κι ἐμπειροπόλεμα ἦταν καὶ εἶχαν καὶ ἄξιους ἀρχηγούς. Τί θὰ ἔπρεπε λοιπὸν νὰ κάνει ὁ Παπαφλέσσας; Ὅ,τι θὰ ἔκανε κι ὅποιος ἄλλος πολεμάρχης νὰ καρτερέψει στὰ ὀρεινὰ τὶς δυνάμεις αὐτὲς ποὺ ἐρχόταν σὲ βοήθειά του. Κι ὅμως ἔπραξε τ᾿ ἀντίθετο. Μόλις ἔμαθε πὼς ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Ναβαρίνο ὁ Ἰμπραήμ, ρωτᾶ «τοὺς ἐντοπίους ποιὸς τόπος, βουνὸν ἢ χωρίον εἶναι ὑψηλὸν ὥστε νὰ βλέπει τὸ Νεόκαστρον καὶ ὅλοι τοῦ εἶπαν, ὅτι εἶναι Παιδεμένου καὶ Μανιάκι».

Δίχως νὰ χάσει στιγμὴ φεύγει στὶς 18 τοῦ Μάη ἀπὸ τὴ Δραΐνα καὶ φτάνει, δυὸ ὧρες πρὶν ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα, στὸ Μανιάκι.

Ἡ «Λεωνίδειος μάχη»


Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Παπαφλέσσας ἑτοιμαζόταν νὰ φύγει ἀπὸ τὴ Δραΐνα φτάνουν σὲ βοήθειά του ὁ Ἠλίας Κέρμας μὲ 120 Κοντοβουνίσιους, ὁ Θανασούλας Καπετανάκης μὲ 80, ὁ Π. Κεφάλας μὲ 20, ὁ Πιέρος Βοϊδὴς κι ὁ Τσαλαφατίνος μὲ 120 Μανιάτες, ὁ Στ. Καπετανάκης μὲ 20, ὁ Λίβας, ὁ Μπιτσιάνης κι ὁ ἀδερφός του Γιώργης Δικαῖος μὲ 80. Ἔτσι ὅταν ἔφτασε στὸ Μανιάκι ὁ Παπαφλέσσας εἶχε μαζί του ἴσαμε δυὸ χιλιάδες ἄντρες.

Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωὶ ἔταξε καραούλια στὸ βουνὸ Μαμλαβᾶ, πάνω ἀπὸ τὸ χωριὸ Βλαχόπουλο, ἀπ᾿ ὅπου βλέπανε ὅλο τὸν κάμπο καὶ πρὸς τὸ Ναβαρίνο. Ἔπειτα κοίταξε μὲ τοὺς ἄλλους καπεταναίους τὶς θέσεις, λίγο πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὸ χωριὸ Μανιάκι, ὅπου λογάριαζε νὰ ταμπουρωθοῦν γιὰ ν᾿ ἀντικρούσουν τὸν ἐχθρό. Κατὰ τὸ δειλινὸ τὰ καραούλια κάνανε σημεῖα πὼς ὁ στρατὸς τοῦ Ἰμπραὴμ φάνηκε καὶ τράβαγε γιὰ τὰ Χίλια Χωριά. Ὁ Παπαφλέσσας τότε πρόσταξε ν᾿ ἀνάψουν ὅσες μποροῦσαν πιότερες φωτιὲς γιὰ νὰ νομίσει ὁ ἐχθρὸς πὼς δυνατὸ καὶ πολυάριθμο ἦταν τὸ στρατόπεδό μας. Πραγματικὰ ὁ Ἰμπραὴμ σταμάτησε καὶ πέρασε τὴ νύχτα στὰ Χίλια Χωριά.

Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, 20 τοῦ Μάη, οἱ δικοί μας ἄρχισαν νὰ φτιάνουν τρία ταμπούρια. Τὸ πρῶτο, τὸ πιὸ βορινό, θὰ τὸ ἔπιανε ὁ Παπαφλέσσας, τὸ δεύτερο ὁ ἀνεψιός του Δημήτρης Φλέσσας καὶ τὸ τρίτο, τὸ πιὸ νότιο, ὁ Πιέρος Βοϊδὴς μὲ τοὺς Μανιάτες. «Ὁ τόπος ὅπου ἔγιναν τὰ ὀχυρώματα ταῦτα ἦσαν πλάγια, καὶ ὄχι ράχες, οὔτε κορυφή, διὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸν ἐχθρὸν νὰ μὴ συγκεντροῦται ἐκ τῶν ὄπισθεν». Καὶ ἦταν ἀκόμα πιὸ δύσκολη ἡ ὑπεράσπισή του, ἀφοῦ ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στὰ ταμπούρια καὶ στὰ μέρη ποὺ μποροῦσε νὰ προστατευτεῖ ὁ ἐχθρὸς στεκόταν μικρὴ κι ἔτσι οἱ δικοί μας «δὲν εἶχον οὐδὲ τὸν ἀπαιτούμενον χρόνον νὰ γεμίζουν δὶς καὶ τρὶς τὰ ὅπλα των».

Ἔπειτα ἀπὸ δυὸ ὧρες ποὺ βγῆκε ὁ ἥλιος τ᾿ ἀσκέρι τοῦ Ἰμπραὴμ ἔφτασε στὸ βουνὸ πάνω ἀπὸ τὸ χωριὸ Σκάρμιγκα, μισὴ ὥρα δρόμο ἀπὸ τὰ ταμπούρια μας. «Ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες εἶδαν τὸ πολυπληθὲς στράτευμα τῶν Τούρκων, τὸ ὁποῖον ἐσκέπασεν ὅλον τὸν τόπον, ὅσον βλέπει τὸ μάτι τοῦ ἀνθρώπου, ἐνταῦθα ἄρχισαν νὰ μουρμουρίζουν καὶ κάποιος εἶπεν ὅτι:

-Ἔχετε ἄλoγoν, καβαλᾶτε ὕστερον καὶ φεύγετε !...

Τ᾿ ἀκούει ὁ Παπαφλέσσας κι ἀμέσως φωνάζει τὸν γραμματικό του Τισαμενὸ καὶ τὸν προστάζει νὰ πάρει τ᾿ ἄλογά του κι ὅλους τοὺς ψυχογιούς του ἐξὸν ἀπὸ τὸν Μιχάλη Σταϊκόπουλο καὶ νὰ πάει στὴν ἀντικρινὴ ράχη. Μὰ νά, κάμποσοι στρατιῶτες, λογαριάζοντας πὼς ἦταν χαμένοι ἂν ἔμεναν στὰ πόστα ποὺ κράταγαν, πέφτουν στὸ Κρυόρεμα κι ἀρχίζουν νὰ λακᾶνε. Τὸ σκάζει τότε, μ᾿ ὅλους τοὺς δικούς του, κι ὁ Σταυριανὸς Καπετανάκης. «Τοῦτον δὲ βλέποντες καὶ ἄλλοι φεύγοντας παρεκινήθησαν καὶ αὐτοὶ καὶ ἐδόθησαν εἰς φυγὴν διὰ τοῦ αὐτοῦ ρεύματος. Ἔφυγαν δὲ ὑπὲρ τοὺς χιλίους».

Μόλις πρόλαβαν νὰ ξεφύγουν καὶ κινήθηκε ἡ καβαλαρία τοῦ Ἰμπραήμ. Μπῆκε, ἀπὸ τὰ δεξιά, στὸ ρέμα καὶ προχώρησε πέρα ἀπὸ τὸ ταμπούρι ποὺ κράταγε ὁ Παπαφλέσσας. Ἀπὸ τ᾿ ἀριστερὰ χωρίστηκε σὲ δυὸ κολόνες. Ἐκείνη ποὺ τράβηξε πιὸ δυτικὰ εἶχε σκοπὸ νὰ ἐμποδίσει τυχὸν ἐπικουρίες ποὺ θἄφταναν. Οἱ δικοί μας βρίσκονταν πιὰ κυκλωμένοι. Ὁ Παπαφλέσσας ὅμως «νόμισε τοῦτο μεγάλον εὐτύχημα, διὰ νὰ συνέλθουν ὅλοι ὁμοῦ οἱ Ἕλληνες καὶ νὰ πολεμοῦν καλλίτερα καὶ ἀποφασιστικότερα, καὶ νὰ μὴ λιποτακτοῦν».

Διατάζει νὰ μετρήσουν πόσοι εἶχαν ἀπομείνει καὶ βρίσκονται λιγότεροι ἀπὸ χίλιοι. Καθὼς ἦταν συναγμένοι τοὺς βγάζει φλογερὸ λόγο θυμίζοντάς τους τὶς νίκες στὸ Βαλτέτσι, στὸ Λεβίδι, στὴ Γράνα, στὰ Βέρβενα καὶ τὴν καταστροφὴ τῆς στρατιᾶς τοῦ Δράμαλη.

- Ὅπου νἆναι φτάνουν, τοὺς λέει, δεκαπέντε χιλιάδες πατριῶτες σὲ βοήθειά μας, ὁ Πλαπούτας κι ὅλοι οἱ Ἀρκαδινοί, ὁ ἀδερφός μου Νικήτας, ὁ Κατσάκος κι ἄλλοι Μανιάτες. Σὲ μία ὥρα θἆναι ἐδῶ. Θὰ τριγυρίσουν τ᾿ ἀσκέρι τοῦ Ἰμπραὴμ καὶ θὰ τὸ χτυπᾶνε ἀπὸ τὶς πλάτες. Ἀδέρφια! ἡ πατρίδα καρτεράει ἀπὸ μᾶς νὰ δοξαστεῖ ξανὰ ἀπὸ τὴ νίκη μας!

Μὰ πρὶν καλὰ-καλὰ τελειώσει τὴν ὁμιλία του, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς καπεταναίους «ἰδόντες τὸν προφανῆ κίνδυνον» παρακινοῦσαν τὸν ἀνεψιό του Δημήτρη νὰ τοῦ πεῖ νὰ κάνουνε γιουρούσι καὶ διασπώντας τὶς γραμμὲς τῆς ἐχθρικῆς καβαλαρίας νὰ γλιτώσουν ὅσοι τοὺς εὐνοήσει ἡ τύχη. «Κανείς», ὅμως, «δὲν ἐτόλμα νὰ τοῦ ἐκστομίσῃ τοιοῦτόν τι κατὰ πρόσωπον». Τὸν σιμώνουν τέλος ὁ Κεφάλας κι ὁ Παπα-Γιώργης, γνωστοὶ καὶ οἱ δυὸ γιὰ τὴν παλικαριά τους, καὶ τοῦ λένε, ἀπὸ μέρος ὅλων τῶν καπεταναίων, πὼς αὐτὴ στεκόταν ἡ τελευταία τους εὐκαιρία νὰ σωθοῦν. Τότε ὁ Παπαφλέσσας ἀποκρίνεται στὸν Κεφάλα:

- Ἔχασα τὶς ἐλπίδες ποὺ στήριζα πάνω σου. Καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὲς καὶ τὴν ὑπόληψη ποὺ εἶχα γιὰ σένα.

Ἔπειτα γυρνᾶ, πιάνει τὸν Παπαγιώργη ἀπὸ τὰ γένια καὶ τραβώντας τα τοῦ λέει:

- Μοῦ τὰ ντρόπιασες, Παπαγιώργη!

Σταματᾶ μία στιγμὴ καὶ ὕστερα τοῦ ξαναλέγει:

- Ποῦ νὰ πᾶμε νὰ φύγουμε; Ἔχουμε τακτικὸ στράτευμα ὅπου, ὅταν θὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ταμπούρια, θ᾿ ἀποτραβηχτεῖ μὲ τάξη πολεμώντας; Δὲν ξέρεις τάχα πὼς οἱ ἄτακτοι ἅμα βγοῦν ἀπὸ τὰ ταμπούρια σκορπίζουν κι ὁ καθένας παίρνει δικό του δρόμο; Τότε πέντε καβαλαραῖοι τοῦ Ἰμπραὴμ θὰ μᾶς σφάξουν ὅλους. Καὶ θ᾿ ἀκολουθήσει μεγάλο κακὸ γιὰ τὸ ἔθνος ὅπως θὰ ψυχωθοῦν οἱ ἐχθροὶ καὶ θὰ δειλιάσουν οἱ δικοί μας. Τί φοβᾶσαι, Παπαγιώργη; Ἐσὺ ξέρεις τὰ γράμματα ποὺ ἔγραψα καὶ πῆρα. Σὲ ρωτῶ, ἔχεις ἀμφιβολίες πὼς μέσα σὲ δυὸ ὧρες πέντε χιλιάδες δικοί μας δὲ θὰ χτυπᾶνε ἀπέξω τὸν Ἰμπραήμ; Ἀκόμα κι ἄλλοι νὰ μὴν ἔρθουν ὁ Πλαπούτας δὲ θὰ λείψει. Εἶμαι βέβαιος πὼς θὰ νικήσουμε. Ἂν ὅμως, ὃ μὴ γένοιτο, νικηθοῦμε, θ᾿ ἀδυνατίσουμε τὴ δύναμη τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἡ ἱστορία θὰ ὀνομάσει τοῦτον τὸν πόλεμο Λεωνίδειον μάχην, Παπαγιώργη!

Ἴσως ἡ τελευταία αὐτὴ φράση νὰ κρύβει ὅλο τὸ μυστικὸ τῆς ὑποσυνείδητης παρόρμησής του ν᾿ ἀντιμετωπίσει, κάτω ἀπὸ τόσο ἀπελπιστικὲς συνθῆκες, τὸν ἐχθρό. Ἔταξε στὸν ἑαυτό του νὰ νικήσει ἢ νὰ πεθάνει. Ἡ Ῥούμελη εἶχε τὸ «νέο Λεωνίδα της», τὸν Ἀθανάσιο Διάκο, ποὺ κάτω ἀπὸ παρόμοιες συνθῆκες δὲν πισωδρόμησε στὴν Ἀλαμάνα. Τώρα, στὸ πρόσωπο τοῦ Παπαφλέσσα, θ᾿ ἀποχτοῦσε στὸ Μανιάκι κι ὁ Μοριᾶς τὸν Λεωνίδα του.

Ὅταν ἔπαψε νὰ μιλάει ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Μανιάτης Βοϊδὴς εἶπε τὰ ἀξιομνημόνευτα τοῦτα λόγια:

- Πᾶμε στὰ ταμπούρια μας κι ὅποιος θὰ μείνει γιαμά, ἂς ἀκούει τῶν γυναικῶν τὰ μοιρολόγια!...

Καὶ τράβηξαν στὰ ταμπούρια τους ξέροντας πὼς τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἀπόμενε ἦταν νὰ θυσιαστοῦν. Μόλις πρόλαβαν νὰ φτάσουν σ᾿ αὐτὰ κι ὁ Ἰμπραὴμ ξαπολᾶ τὴν ἐπίθεσή του. Τὰ τάγματα τοῦ τακτικοῦ στρατοῦ του προχωροῦσαν χωρὶς νὰ λογαριάζουν τὸ θάνατο ποὺ σκόρπιζαν τὰ καριοφίλια τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Παπαφλέσσας, καθὼς εἴπαμε, κράταγε τὸ βορινὸ ταμπούρι «τὸ μᾶλλον ἀδύνατον καὶ ἐπικίνδυνον». Φορώντας τὴν περικεφαλαία του στεκόταν ὄρθιος πάνω σὲ μιὰ πέτρα πιὸ ψηλὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες, ποὺ «εἶχε προσέτι καὶ μίαν μικρὰν ἀχράδα (γκορτζούλα), ἀπὸ ἐκεῖ διεύθυνε τὸν ἀγώνα, δίνοντας μὲ τὸ παράδειγμά του θάρρος στοὺς δικούς μας. Δίπλα του στεκόταν ὁ νεαρὸς Γάλλος ἐθελοντὴς πού, εἶχε κατέβει πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ στὴν Ἑλλάδα μαζὶ μὲ τὸν στρατηγὸ Ρός. Καμία βέβαια εὐγνωμοσύνη δὲν τρέφει ἡ πατρίδα μας γιὰ τὸ στρατηγὸ Ρός. Ἀντίθετα ὅμως μὲ σεβασμὸ μνημονεύει τὸν ἀνώνυμο νεαρὸ Γάλλο, ποὺ πολεμώντας παλικαρίσια βρῆκε τὸ θάνατο κείνη τὴ μέρα δίπλα στὸν Παπαφλέσσα.

Τὸ μεσημέρι κάλεσαν οἱ σάλπιγγες τοῦ ἐχθροῦ τὸν αἰγυπτιακὸ στρατὸ νὰ πάψει τὴν ἐπίθεσή του καὶ ν᾿ ἀποσυρθεῖ γιὰ νὰ κολατσίσει. Ὅσο ποὺ «οἱ νεροκουβαλητάδες ἐπήγαινον καὶ ἤρχοντο δίδοντες νερὸν εἰς τοὺς διψώντας στρατιῶτας», οἱ καπεταναῖοι μας τρέξανε νὰ βροῦνε τὸν Παπαφλέσσα.

- Καλὸ εἶναι, τοῦ λένε, νὰ φύγουμε τώρα ποὺ οἱ Τοῦρκοι ξαποσταίνουν καὶ τρῶνε ψωμί. Νὰ τραβήξουμε κατὰ τὴν Ἁγιά, γιατὶ, καθὼς θἄχουμε βοηθὸ τὸ βουνό, οἱ καβαλαραίoι τους λίγους θὰ σκοτώσουνε. Τὸ πολὺ θὰ φᾶνε πενήντα ὡς ἑκατὸ ἀπὸ μᾶς; μὰ οἱ ἄλλοι θὰ σωθοῦνε καὶ θὰ σώσουμε κι ἐσένα γιὰ νὰ φανεῖς, σ᾿ ἄλλη περίσταση, χρήσιμος στὴν πατρίδα. Ὁ Παπαφλέσσας τοὺς ἀποκρίθηκε:

-Ἐγὼ σᾶς εἶπα καὶ πρῶτα καὶ τώρα σᾶς τὸ λέγω τὴ φευγάλα νὰ μὴν τὴ βάζετε διόλου στὸ νοῦ σας, γιατὶ ἐμεῖς χανόμαστε ἄδικα ἂν πέσουμε πάνω στὴ φωτιὰ τοῦ ἐχθροῦ. Ὄχι, δὲ θὰ παραδώσω τοὺς Ἕλληνες μόνος μου στ᾿ ἀδιάκοπο ντουφέκι τοῦ τακτικοῦ! Ἔπειτα ἐμεῖς καρτερᾶμε τὴ βοήθεια πού, καθὼς γνωρίζετε, θὰ φτάσει ὥρα τὴν ὥρα. Παγαίνετε τώρα στὰ πόστα σας!..

Γύρισαν στὰ ταμπούρια τους καὶ σὲ λίγο ἐξαπολύθηκε τὸ γενικὸ γιουρούσι τοῦ ἐχθροῦ. Δυὸ φορὲς ἔφτασαν ἴσαμε τὶς θέσεις ποὺ κράταγαν οἱ Ἕλληνες, μ᾿ ἀναγκάστηκαν νὰ πισωδρομήσουν. Κι ἐνῶ ἑτοιμάζονταν νὰ ξεχυθοῦν σὲ τρίτο γιουρούσι, ἀκούστηκε βορινὰ μία μπαταριά. Ἦταν ὁ Πλαπούτας ποὺ ἔφτανε μὲ χίλια πεντακόσια παλικάρια. Ὁ Ἰμπραὴμ τότε, γυρεύοντας νὰ προλάβει τὴ βοήθεια ποὺ ἐρχόταν, ρίχνει ὅλες του τὶς δυνάμεις πάνω στοὺς δικούς μας. Οἱ ἐχθροὶ πάτησαν πρῶτο τὸ ταμπούρι τοῦ Παπαφλέσσα. Ὁ ἀνεψιός του Δημήτρης παρατάει τὸ πόστο του καὶ τρέχει νὰ βοηθήσει τὸ θεῖο του. Τὸν βλέπει ὁ Παπαφλέσσας καὶ τὸν προστάζει νὰ γυρίσει πίσω καὶ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴ δική του θέση. Μὰ ὅταν ἔφτασε σ᾿ αὐτὴ βρῆκε νὰ τὴν ἔχουν πατήσει οἱ ἐχθροί. «Ἐκεῖ κτυπῶν καὶ κτυπούμενος ὑπὸ πολλῶν Τούρκων ἐχάθη καὶ αὐτὸς καὶ οἱ στρατιῶται του».

Στὸ ταμπούρι τοῦ Παπαφλέσσα ἀνακατώθηκαν τοῦρκοι κι Ἕλληνες καὶ γίνηκαν ὅλοι ἕνα. Ὅπως οἱ ἐχθροὶ φόραγαν κόκκινες στολές, «ὁ τόπος ὅλος ἐκοκκίνισεν ἀπὸ αὐτὲς κι ἀπὸ τὰ αἵματα». Ὁ σημαιοφόρος τοῦ Παπαφλέσσα, ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὴ Χίο, γιὰ νὰ μὴν πέσει ἡ σημαία στὰ χέρια τοῦ ἐχθροῦ τὴν σκίζει, τὴ χώνει στὸ στῆθος του, σπάζει καὶ τὸ σταυρὸ τοῦ κονταριοῦ καὶ τὸν βάζει στὸ σελάχι του, καὶ μὲ τὸ σπαθὶ στὸ χέρι σὰν ἀστραπὴ χιμᾶ πάνω στὸ τούρκικο ἀσκέρι καὶ φεύγει. «Ἡ παλικαριά του εἶναι ἀμίμητος», γράφει ὁ Φωτάκος.

Τελευταῖο ἔπεσε τὸ ταμπούρι τοῦ Πιέρου Βοϊδη, ποὺ κράταγαν οἱ Μανιάτες, καθὼς ἦταν τὸ πιὸ δυνατὸ ἀπ᾿ ὅλα. Ὅσoι ἀπὸ τοὺς δικούς μας ἀπόμεναν ἀκόμα ζωντανοὶ ρίχνονται μέσα στὸ ρέμα καὶ κάνουνε νὰ φύγουν κατὰ τὴν Ἀνδροῦσα. Τίποτ᾿ ἄλλο δὲν ἀκουγόταν πιὰ «ἀπὸ τὰ λιανίσματα τῶν σπαθιῶν καὶ τῶν γιαταγανιῶν».

Στὴν ἔξοδο τῆς ρεματιᾶς ἕνα τάγμα τοῦ ἐχθροῦ καρτέραγε τοὺς ἑκατὸν πενήντα δικούς μας ποὺ ἦταν ἀκόμα ζωντανοί. Δὲν τοὺς ἀπόμενε παρὰ ν᾿ ἀνοίξουν δρόμο μὲ τὸ σπαθὶ στὸ χέρι. Τὸ κατόρθωσαν μὰ οἱ πιότεροι ἀπόμειναν γιὰ πάντα ἐκεῖ.

Σιγὰ-σιγὰ σκόρπαγε ὁ καπνὸς τῆς μάχης. Οἱ νικητὲς τότε βάλθηκαν νὰ σκυλεύουν τοὺς σκοτωμένους. Ὕστερα ἄρχισαν νὰ κόβουν τ᾿ αὐτιά τους, νὰ τὰ πάνε στὸν Ἰμπραὴμ νὰ πάρουνε μπαξίσι. Τότε τσακώθηκαν «μεταξὺ των ποιὸς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχει περισσότερα».

Κατέβηκε τέλος κι ὁ Ἰμπραὴμ στὸ ταμπούρι τοῦ Παπαφλέσσα. Ἀφοῦ ἔκανε ντουάδες στὸν Ἀλλὰχ γιὰ τὴ νίκη, πρόσταξε τὸ στρατό του νὰ ρίξει τρεῖς νικητήριες μπαταριές. Μετὰ παράγγειλε νὰ τοῦ φέρουν τὸ κουφάρι τοῦ Παπαφλέσσα. Βρῆκαν τὸ ἀκέφαλο κορμί του. Δίπλα του κείτονταν νεκρὸς ὁ νεαρὸς Γάλλος κι ὁλόγυρα πλῆθος τὰ κουφάρια τῶν ἐχθρῶν. Λίγο πιὸ πέρα πέτυχαν καὶ τὸ κεφάλι τοῦ ἥρωα. Τὸ ἔφεραν στὸν Ἰμπραήμ· τοὺς εἶπε νὰ χώσουν στὴ γῆ ἕνα ψηλὸ παλούκι καὶ νὰ στήσουν ὄρθιο τὸν σκοτωμένο δένοντάς τον πάνω σ᾿ αὐτό. Ὕστερα στερέωσαν στὸ κορμὶ καὶ τὸ κεφάλι, ἀφοῦ πρὶν πλύνανε τὰ αἵματα ἀπὸ τὰ γένια του. Τότε «ὁ νεκρὸς ἐφαίνετο ὡς νὰ ἦτο ζωντανός».

Ὁ Ἰμπραήμ, ἀφοῦ «ἀκίνητος κι ἄφωνος τὸν παρετήρησεν ὀλίγον», γυρνᾶ καὶ λέει στοὺς ἀξιωματικούς του:

- Πραγματικά, στάθηκε ἕνας ἱκανὸς καὶ γενναῖος ἄνθρωπος. Καὶ καλύτερο θὰ ἦταν, κι ἂς παθαίναμε ἄλλη τόση ζημιά, νὰ τὸν πιάναμε ζωντανό, γιατὶ πολὺ θὰ μᾶς χρησίμευε.

«Ἡ Λεωνίδειος μάχη» εἶχε τελειώσει. Τὸ Μανιάκι πῆρε τὴ θέση του, στὶς σελίδες τῆς Ἱστορίας μας, δίπλα στὶς Θερμοπύλες καὶ στὴν Ἀλαμάνα.

Τώρα, ἀνατολικὰ ἀπὸ τὸ χωριὸ Μανιάκι, στὸ ξωκλήσι «Ἁγία Ἀνάσταση», βρίσκονται τὰ κόκαλα ἐκείνων ποὺ πέσανε σὲ τούτη τὴ μάχη, θυμίζοντας, σ᾿ ἐμᾶς τοὺς μεταγεγέστερους, πὼς ἡ λευτεριά μας, καθὼς λέει στὸν ἐθνικό μας ὕμνο ὁ Σολωμός, εἶναι ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ Ἱερά.


Θα έλθει και η ώρα της τιμωρίας!

Έγκλημα το μνημόνιο: χωρίς τιμωρία;


Δίκαιο που να διέπει την πτώχευση Κρατών δεν υπάρχει. Το θέμα είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό. Όμως, κάποιες αρχές του πτωχευτικού δικαίου νομίζω εφαρμόζονται αναγκαστικά κατ’ αναλογία. Για παράδειγμα, όπως πτώχευση μιας εταιρείας υπάρχει όταν δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της, έτσι πτώχευση ενός Κράτους υπάρχει όταν το Κράτος δεν μπορεί να καλύψει τις οικονομικές υποχρεώσεις του και δανείζεται. Η Ελλάς δηλαδή βρίσκεται σε κατάσταση πτώχευσης ήδη από το 1989 όταν άρχισε να δανείζεται για να πληρώσει τους τόκους των χρεών της και πάντως από το2010 όταν η Χώρα κατέφυγε στο Δ.Ν.Τ. γιατί έκλεισαν για αυτή οι χρηματαγορές.
Επίσης, όπως το Δ.Σ. εταιρείας έχει αστική και ποινική ευθύνη έναντι των μετόχων και των δανειστών της εταιρείας όταν συνεχίζει τις εμπορικές δραστηριότητες ενώ γνωρίζει ότι η πτώχευση έχει επέλθει η είναι αναπόφευκτη, έτσι και οι κυβερνήσεις από το 1989 και πάντως από το 2010 έχουν, πέραν της πολιτικής ευθύνης, αστική και ποινική ευθύνη. Αν η πρώτη καταλογίζεται στις εκλογές, ο λογαριασμός έρχεται… Και αν η τελευταία έχει παραγραφεί, η δεύτερη υφίσταται ακόμη. Με αυτή, μπορεί να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και να τους αφαιρεθούν τα μαύρα κέρδη της επαίσχυντης πολιτικής που εν γνώσει τους (αλλά όχι και εν γνώσει του λαού) ακολούθησαν. Όπως το Δ.Σ. ευθύνεται (και όχι οι μέτοχοι), έτσι φταίνε και οι εκάστοτε κυβερνήσεις (και όχι ο λαός, η τουλάχιστον όχι τόσο ο λαός όσο η κυβέρνηση). Και αν ο λαός οφείλει να κάνει αυτοκριτική για την εγκατάλειψη των αξιών του που οδήγησαν σε αυτή την ηθική παρακμή, οι, ντόπιοι και ξένοι, μαφιόζοι που τον έφεραν ως εδώ και συνεχίζουν να κυβερνούν παρά την πτώχευση δεν δικαιούνται να τον πετροβολούν.
Έπειτα, η εκκαθάριση(η διάλυση δηλαδή μιας εταιρείας και η πώληση των περιουσιακών της στοιχείων) είναι ο μόνος δρόμος όταν η εταιρεία δεν μπορεί να σωθεί. Έτσι, εκκαθάριση δεν νοείται σε περίπτωση πτώχευσης Κράτους, αφού θα καταργούσε την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική ανεξαρτησία του  Κράτους. Αυτό όμως σημαίνει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους της Χώρας ήταν επιτακτική από την πρώτη στιγμή, πριν από την προσφυγή στο Δ.Ν.Τ., αλλά και τώρα. Δυστυχώς όμως ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο μνημόνιο αποτελούν αναδιάρθρωση γιατί, κατά κοινή ομολογία,  δεν επιτυγχάνουν τον σκοπό της οποιασδήποτε αναδιάρθρωσης, δηλαδή το να επανέλθει ο πτωχός στην κερδοφορία και να πληρώσει μέρος της αρχικής οφειλής η αυτής που πρόεκυψε από νέο δάνειο μετά την κήρυξη της πτώχευσης (αντίθετα θα μας οδηγήσει μετά από διάλυση του κοινωνικού ιστού της Χώρας πάλι σε μη βιώσιμο χρέος, πιο σύντομα από όσο πολλοί νομίζουν). Το μόνο λογικό συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι δανειστές  της Χώρας περιμένουν να πληρωθούν παίρνοντας και πουλώντας τα περιουσιακά στοιχεία της Χώρας. Το μνημόνιο δηλαδή αποτελεί ουσιαστικά εκκαθάριση. Ότι αυτό αντίκειται σε βασικές αρχές κάθε σύγχρονου συντάγματος (ακόμη και της Γερμανίας), καθώς και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου έχει τονιστεί κατ’ επανάληψη από επιφανείς συνταγματολόγους, όπως ο καθ. Γ. Κασσιμάτης, μέλη το ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του Ο.Η.Ε. και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας.
Οι υποστηρικτές του μνημονίου ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Όμως ότι το χρέος του 2009 εκτινάχτηκε αφού μετά τις εκλογές του 2009 έγιναν πληρωμές που μπορούσαν να περιμένουν ενώ αναβλήθηκε η είσπραξη εσόδων είναι πλέον κοινά γνωστό. Το ίδιο ότι η κυβέρνηση δεν βγήκε στις αγορές να δανειστεί όσο μπορούσε, όπως και ότι δεν πήρε έγκαιρα όλα τα μέτρα τα οποία έπρεπε να είχε λάβει. Έτσι, ήδη γνωρίζουμε ότι, πριν μπούμε στο μνημόνιο υπήρχε άλλος δρόμος. Αλλά και μετά υπήρχε και υπάρχει άλλος δρόμος. Πρώτα από όλα, έπρεπε και πρέπει να γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους. Ο έλεγχος θα μας έδειχνε και θα μας δείξει την προέλευση αλλά και την νομιμότητα του χρέους. Το νόμιμο χρέος το κρατούμε. Το παράνομο (π.χ. υπερκοστολογήσεις δημοσίων προμηθειών και έργων) το σβήνουμε και στέλνουμε τους υπευθύνους, ντόπιους και ξένους, στον εισαγγελέα (και τους πολιτικούς των οποίων τα εγκλήματα έχουν τυχόν παραγραφεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας). Έπειτα, από το νόμιμο πρέπει να δούμε ποιο μέρος μπορούμε να πληρώσουμε και το υπόλοιπο να το σβήσουμε στα πλαίσια ενός προγράμματος αναδιάρθρωσης που θα συμφωνηθεί με τους έντιμους από τους δανειστές μας. Γιατί υπάρχουν και ανέντιμοι δανειστές, που κρύβουν αυτούς που κερδοσκόπησαν σε βάρος του ελληνικού Κράτους η καταδολίευσαν τους ψηφοφόρους τους και έδωσαν χρήματα των ψηφοφόρων στις τράπεζες. Και αυτούς πρέπει να τους ξεμπροστιάσουμε για να καθαρίσει η Ευρώπη, όχι να τους κρύβουμε η να τους δίνουμε νέα έργα με μια προσχηματική συγγνώμη.
Περαιτέρω, πληρωμή κάποιων δανειστών εταιρείας (και μάλιστα) σε κατάσταση πτώχευσης αποτελεί πράξη καταδολιευτική  των άλλων δανειστών. Κατά τον ίδιο τρόπο, πληρωμή ανασφάλιστων δανειστών του Κράτους, όπως οι ομολογιούχοι δανειστές, αποτελεί καταδολίευση προνομιούχων δανειστών, όπως οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η δε πληρωμή αυτών των δανειστών με δάνειο που πρέπει να πληρωθεί και από τους προνομιούχους δανειστές (με μειώσεις μισθών και συντάξεων, και αυξήσεις φόρων) είναι έγκλημα.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι με το πρόσχημα της βοήθειας προς την Ελλάδα με το μνημόνιο οι ξένες κυβερνήσεις πήραν χρήματα των φορολογούμενων για να τα δώσουν στις τράπεζες (κυρίως δικές τους). Έτσι, επέτρεψαν στις τράπεζες, που βέβαια κράτησαν τα υπερκέρδη της τελευταίας εικοσαετίας, να μοιραστούν τις ζημίες της κρίσης με τους φορολογουμένους πολίτες.
Ενόψει όλων των ανωτέρω είναι σαφές ότι το μνημόνιο παραβιάζει βασικές αρχές συνταγματικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου, αλλά και των διεθνώς αναγνωρισμένων αρχών του πτωχευτικού δικαίου. Επομένως, όχι μόνο δεν υπάρχει θέμα τήρησης της υπογραφής της Χώρας, όπως κατά κόρον αναφέρουν οι οπαδοί του μνημονίου (και ξένες κυβερνήσεις), αλλά και το μνημόνιο και οι σχετικές δανειακές συμβάσεις πρέπει να θεωρηθούν εντελώς άκυρες και η διαπραγμάτευση πρέπει να αρχίσει από μηδενική βάση. Το πρώτο βήμα οφείλει να είναι η ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό σημαίνει διαγραφή του χρέους σε τέτοιο βαθμό ώστε το απομένον (μαζί με το νέο) να είναι βιώσιμο. Σημαίνει επίσης θυσίες με περικοπές μισθών και συντάξεων (αλλά όχι των χαμηλότερων) και φόρους (αλλά με δίκαιη κατανομή των βαρών και χωρίς να στραγγαλίζουμε την κατανάλωση και την γενική οικονομική δραστηριότητα). Σημαίνει όμως και επενδύσεις γιατί χωρίς ανάπτυξη και η Χώρα θα καταστραφεί και οι έντιμοι δανειστές της θα χάσουν τα λεφτά τους.
Αυτό είναι ένα αξεπέραστο εμπόδιο το οποίο καταδικάζει τελικά το παρόν μνημόνιο, την μνημονιακή πολιτική και τα μνημονιακά κόμματα.  Πολλοί υποστηρικτές της μνημονιακής πολιτικής ισχυρίζονται ότι είναι ανάγκη να ξεχάσουμε το θέμα της νομιμότητας ώστε να σωθούμε. Η παρανομία του φτωχού που έκλεψε 100 Ευρώ τους πειράζει, η παρανομία του μνημονίου και αυτών που έχουν ενθυλακώσει δισεκατομμύρια μαύρου πολιτικού χρήματος δεν τους ενοχλεί. Την μικρή παράβαση του φτωχού την θεωρούν υπεύθυνη για την πτώχευση της Χώρας (και είναι υπεύθυνη σε κάποιο βαθμό). Τα δικά τους εγκλήματα όμως δεν τα βλέπουν. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το μνημόνιο δεν μας σώζει από την πτώχευση. Απλά, την αναβάλλει για να έλθει σε χρόνο που θα βολεύει τους δανειστές μας και θα είναι πιο οδυνηρή για την Χώρα. Μπορεί, αν δεν παίρναμε το δάνειο του πρώτου η του δευτέρου μνημονίου, να είχαμε άτακτη πτώχευση. Αλλά τότε δεν θα πληρώνονταν ούτε  οι δανειστές. Και με αυτή την πίεση θα μας πρόσφεραν καλύτερους όρους και δεν θα είχαμε άτακτη πτώχευση. Αλλά κι αν δεν το έκαναν, η άτακτη πτώχευση  μια ώρα αρχύτερα θα ήταν λιγότερο οδυνηρή για την Χώρα.
Το έγκλημα λοιπόν των μνημονιακών κόμματων (και ξένων κυβερνήσεων) είναι δεδομένο. Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι δεν θα υπάρξει τιμωρία (και όχι μόνο από τον λαό στις εκλογές η από την ιστορία);!
 Αντίβαρο - Ηλεκτρονικό περιοδικό


Η Ν Δ που θέλει να κυβερνήσει τι λέει;

Έρχεται νέα φορολογική καταιγίδα!


Έως το τέλος της εβδομάδας ο Λουκάς Παπαδήμος πρέπει να έχει έτοιμο το προσχέδιο περικοπών στο Δημόσιο και στα επιδόματα, ύψους τουλάχιστον 11,5 δισ. ευρώ, ώστε αμέσως μετά τις εκλογές η επόμενη κυβέρνηση να καταλήξει στο νέο "πακέτο" μέτρων για την διετία 2013-2014, όπως ακριβώς προβλέπει το μνημόνιο.
Στον τομέα των εσόδων πάλι, σήμερα ξεκινά ο διάλογος για το φορολογικό και η κυβέρνηση θα ανοίξει τα χαρτιά της για τα μέτρα που θα περιλαμβάνει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, το οποίο θα ψηφισθεί μέχρι το τέλος Ιουνίου. "Βάση" για τις αλλαγές αυτές όμως θα αποτελέσουν οι προτάσεις του ΔΝΤ και της Κομισιόν.
Το νέο φορολογικό «πακέτο» που εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται να προσθέσει νέα βάρη στα νοικοκυριά, καθώς θα περιλαμβάνει:
1 . Κατάργηση των φοροαπαλλαγών και των ειδικών καθεστώτων φορολόγησης. Προβλέπεται κατάργηση των εκπτώσεων φόρου όπως για τόκους στεγαστικών δανείων α΄ κατοικίας, ενοίκια, δίδακτρα, ασφάλιστρα, ιατρικές επισκέψεις, εξετάσεις, νοσήλια ή και ασφαλιστικές εισφορές.
2. Μείωση του αριθμού των φορολογικών κλιμακίων από οκτώ σε τρία ή τέσσερα, που ενδεχομένως θα συνοδευτεί με μείωση του βασικού αφορολόγητου των 5.000 ευρώ σε 3.000 ευρώ ή και κατάργησή του.
3. Υιοθέτηση ενιαίας αυτοτελούς φορολογίας με συντελεστή 20% σε κέρδη από κεφάλαιο όπως εισοδήματα από ενοίκια.
4. Απλοποίηση και ενοποίηση συντελεστών ΦΠΑ, με το ΔΝΤ να προτείνει την επιβολή ενιαίου συντελεστή 19%, 20% ή 21% σε όλα τα αγαθά και υπηρεσίες, πλην ξενοδοχείων και τουριστικών πακέτων που μπορούν να υπάγονται σε μειωμένο συντελεστή 9% ή 11%.
5. Ενοποίηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας, σε μόλις δύο: σε ένα φόρο θα ενωθούν οι 33 φόροι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε άλλον έναν όλο οι φόροι του κράτους.
6. Αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων που θα οδηγήσει και σε αναπροσαρμογή τους.


Κείμενα Εθνικού προσανατολισμού.

Οι... αντιφασίστες


230312-antifasistesγράφει ο Τάσος Δημητρακόπουλος.
Τους γνωρίζουμε όλοι. Ή τουλάχιστον όλοι όσοι είχαν επαφή αυτό που λέμε «εθνικιστικός χώρος», αν και αυτό σαν έννοια πλέον θα αρχίσει να θέλει πολλή συζήτηση... Αλλά αυτό είναι ένα αντικείμενο το οποίο θα αναλυθεί κάποια άλλη φορά. Είναι οι αντιφασίστες. Οι αντιφάδες. Οι αριστεριστές. Οι αναρχικοί. Οι κάθε λογής αριστεροί που νομίζουν ότι έχουν νικήσει σε καθημερινή βάση τον φασισμό, όπως τουλάχιστον αυτοί με την βλακώδη λογική τους θεωρούν. Είναι αυτοί που ανήκουν σε ένα ευρύτερο μπλόκ, που περιλαμβάνει από κεντροαριστερούς μέχρι αναρχικούς. Είναι αυτοί που δεκαετίες τώρα παρεμβαίνουν με διάφορες μεθόδους στην διαμόρφωση μίας αντεθνικής πραγματικότητας.
Τους γνωρίσαμε στα πανεπιστήμια, όταν διέλυαν συνελεύσεις, όταν έμπαιναν μέσα σε αμφιθέατρα και βάραγαν αδιακρίτως όποιον έβρισαν μπροστά τους. Τους αντιμετωπίσαμε σε αμφιθέατρα, μέσα στις σχολές, όταν κρατάγαμε αντίσταση, για να μην διαλυθούν οι όποιες εκδηλώσεις γίνονταν με εθνικό περιεχόμενο. Τους αντιμετωπίσαμε στην Ιατρική, το ‘89, όταν όλοι μαζί ενωμένοι, από ΚΝΕ μέχρι ΟΣΕ, επιτέθηκαν βίαια με σκοπό να διαλύσουν εκδήλωση με ομιλία του Μητροπολίτη Σεβαστιανού για το Βορειοηπειρωτικό.
Τους είχαμε απέναντί μας όταν βγαίναμε για αφισοκολλήσεις, όταν μοιράζαμε φυλλάδια. Τους είδαμε να απειλούν παιδιά σε σχολεία, τους είδαμε να βαράνε πιτσιρικάδες που φορούσαν μπλουζάκια με την ελληνική σημαία. Τους είδαμε να χτυπάνε ακόμα και κοπέλες που απλά είχαν στα χέρια τους εθνικιστικές εφημερίδες. Τους είδαμε να θέλουν να βάζουν βόμβες, να πετάνε μολότοφ και το πιο ακραίο τους τμήμα, να «μεσουρανεί» στην τρομοκρατία, στην πατρίδα μας, για δεκαετίες. Τους είδαμε να κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο για να υπερασπιστούν τους λαθρομετανάστες και το κάθε λογής απόβρασμα που έχει μαζευτεί στη πατρίδα μας.
Τους έχουμε δει να καίνε, να καταστρέφουν περιουσίες αφήνοντας Έλληνες εργαζόμενους στον δρόμο, τους είδαμε να χαμογελούν ειρωνικά όταν αστυνομικοί σκοτώνονταν στο καθήκον, τους είδαμε να κάνουν αφισοκολλήσεις όταν ο Χριστόδουλος διεγνώσθη ότι θα πέθαινε από καρκίνο (ή από ότι τέλος πάντων πέθανε). Τους είδαμε μάρτυρες κατηγορίας σε δίκες που στέρησαν την ελευθερία ανθρώπων που το «ελάττωμά» τους ήταν ότι ήταν εθνικιστές και αγωνιστές. Τους είδαμε να στέκονται πίσω από το τζάμι στην Ασφάλεια και να «καρφώνουν» παιδία 15 και 16 χρονών, επειδή τάχα κινήθηκαν απειλητικά ενάντια σε αριστερή συγκέντρωση στην Πανόρμου. Τους είδαμε να κάνουν συναυλίες συμπαράστασης σε φονιάδες, σε ληστές και εγκληματίες, που είναι απλά... αριστεριστές. Τους είδαμε να βγάζουν όλα τους τα σταλινικά απωθημένα ζητώντας να τεθούν εκτός νόμου κόμματα και οργανώσεις.
Τους είδαμε. Τους βλέπουμε ακόμα και δυστυχώς θα τους βλέπουμε. Απλά να ξέρουν -που το ξέρουν- ότι μόνο ένα ισχυρό και συγκροτημένο εθνικιστικό και πατριωτικό κίνημα μπορεί να τους αντιμετωπίσει και να τους απομονώσει. Το ξέρουν. Και το φοβούνται...


Κείμενα Εθνικού προσανατολισμού.

Ξαναδιαβάζοντας το 1821

zaf c-400x267
γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος 
Μην πάει, προς Θεού, το μυαλό σας ότι έχω επηρεαστεί από τις διάφορες ρεπούσειες, δραγώνειες και βερέμειες τάσεις για αναθεώρηση της ελληνικής ιστορίας και κυρίως αποδόμησής της. Απλά συμφωνώ απόλυτα με την προτροπή του εθνικού μας ποιητή: "Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του '21". Πράγματι, την εθνική παλιγγενεσία, μονάχα ως μέθεξη, έμπνευση και προτροπή για αγώνες μπορούμε να την δούμε, καθώς αποτελεί το κορυφαίο γεγονός του νεότερου κομματιού, της αδιάλειπτης ελληνικής ιστορίας. Όμως το 1821 είναι και ένα αντικείμενο ιστορικής μελέτης καιη Ιστορία ως επιστήμη, συνέχεια βρίσκει νέα στοιχεία για να επιβεβαιώνει, να συμπληρώνει, να τελειοποιεί και ενίοτε να ανασκευάζει γεγονότα και στιγμές του παρελθόντος. Στην Ελλάδα, όμως τα τελευταία χρόνια, και όχι μόνο τα πολύ τελευταία, γινόμαστε μάρτυρες μιας συστηματικής προσπάθειας αναθεώρησης της ιστορίας αυτού του τύπου και επόμενο είναι τα απόνερα αυτής της προσπάθειας να αγγίζουν και την περίοδο του εθνικού ξεσηκωμού κατά των Τούρκων.
Αλλά ας δούμε τις βασικές σχολές προσέγγισης της ιστορικής περιόδου για την οποία μιλάμε. Η πρώτη, είναι αυτή η εθνική και πατριωτική, συστημική για κάποιους που δέχεται τα γεγονότα ως έχουν, μένει σε πρόσωπα και μάχες, χωρίς να εμβαθύνει σε αίτια και αφορμές. Μετά την παράθεση των γεγονότων καλεί μία ταρατατζούμ παρέλαση και πανηγυρικούς, έτσι για να βγάλει την υποχρέωση. Και ακριβώς επειδή δεν έχει βάθος, αφήνει περιθώρια για αποδόμηση και ανασκευή της ιστορίας του 21.
Δεύτερη σχολή, εξίσου ταρατατζουμίστικη και ξεπερασμένη είναι αυτή του ιστορικού μαρξισμού. Εδώ, το 1821 προσεγγίζεται όχι διαλεκτικά αλλά αξιωματικά ως μία κοινωνική επανάσταση όπου οι λαϊκές τάξεις ξεσηκώθηκαν κατά των ντόπιων και ξένων ολιγαρχών. Θεωρία που παρουσιάστηκε αρκετά παλαιότερες δεκαετίες με τους διάφορους Κορδάτους και σήμερα έχει απομείνει να μαζεύει σκόνη σε κάποιο ξεχασμένο ράφι στον Περισσό.
Η τρίτη θεώρηση, αρκετά πιο σύγχρονη και επικίνδυνη είναι αυτή που προωθείται από τα κέντρα που προαναφέραμε. Έχει σπόνσορες μεγαλοκαναλάρχες και χορηγούς την Εθνική Τράπεζα, η οποία όλως τυχαίως επιβιώνει από τις τουρκικές επενδύσεις της. Παρουσιάζεται αυτή από διάφορους πανεπιστημιακούς και διανοούμενους οι οποίοι προσπαθούν να της δώσουν μία σοβαροφάνεια και έναν επιστημονισμό που τον παραθέτουν με τρόπο ώστε να καταντά στην ουδία δόγμα και μεσσιανισμός. Οι απόψεις όλων αυτών εδράζονται σε δύο σκέλη.
Από την μία έχουμε την περίοδο της τουρκοκρατίας, την οποία μας την ζωγραφίζουν ως μία εποχή στην οποία αρχικά είχαμε κάποιες ακρότητες, αλλά μετά η πολιτική της Υψηλής Πύλης έφερε οικονομική ανάπτυξη, πάντα η οικονομία στην μέση, πλουτισμό και δημιούργησε την αστική τάξη στον Ελλαδικό χώρο. Αυτή είναι η πλατφόρμα από την οποία εκτοξεύεται το δεύτερο σκέλος του αναθεωρητισμού. Αφού λοιπόν οι Έλληνες γενικά περνούσαν καλά επί Οθωμανών, κάποια στιγμή είπαν ως αστοί να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της εξουσίας. Τους επηρέασε βέβαια καταλυτικά το παράδειγμα της Γαλλικής Επανάστασης και ο Διαφωτισμός. Έτσι φτάσαμε να έχουμε εθνική σκέψη, και ως εκ τούτου και έθνος, κάναμε και μία επανάσταση και όλα καλά. Πριν τον διαφωτισμός δεν υπήρχε έθνος, δεν είχαν προηγηθεί άλλες εξεγέρσεις και κυρίως οι τσοπάνηδες του Μοριά και οι ψαράδες του Αιγαίου, εάν δεν είχαν εμβαθύνει στον Μοντεσκιέ και στον Βολταίρο δεν θα είχαν κανένα λόγο να πάρουν τα όπλα.
Αυτά λέει ο αναθεωρητισμός για το 1821, την επιστημονικότητα και ιστορικότητα του οποίου, καθώς και τα κίνητρά του, δεν θα αναλύσουμε εδώ. Αντίθετα στην συνέχεια, θέλουμε να διαβάσουμε το 21 ως μία βιωματική αντίληψη καθώς ευτυχώς ανήκουμε σε μία γενιά που μεγάλωσε με οικογενειακές ιστορίες για την περίοδο και περπάτησε "σε ράχες και βουνά" στα οποία οι πρόγονοί της άφησαν το στίγμα της εποποιίας του αγώνα αυτού.
Το '21 πάνω από όλα ήταν μία ελληνική υπόθεση. Οι αγωνιστές απογοητευμένοι από τις δράσεις των συμμάχων του παρελθόντος αποφάσισαν "μονάχοι σαν λιοντάρια" να κάνουν την επανάσταση μόνοι τους. Μία επανάσταση με εθνικό χαρακτήρα που φαίνεται από πάμπολλες αναφορές στο γένος. Επανάσταση με ταξικό επίσης χαρακτήρα, καθώς αυτή διαπέρασε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Κοτζαμπάσηδες αγωνίστηκαν, κοτζαμπάσηδες την πολέμησαν. Αστοί έστειλαν τα παιδιά τους Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι, αστοί ήθελαν και την ησυχία τους. Οι αγρότες και οι ναυταίοι ήταν οι πρωταγωνιστές των μαχών αλλά και η προπαγάνδα της υποταγής του Νενέκου και τα ειρηνιστικά κυρήγματα του Παπουλάκου, στις κουρασμένες από τον πόλεμο, αγροτικές τάξεις βρήκαν απήχηση. Ευτυχώς υπήρξε το "φωτιά και τσεκούρι" και έσωσε την κατάσταση.
Το 1821 επίσης είχε βαθύτατο θρησκευτικό χαρακτήρα καθώς οιΈλληνες ξεσηκώθηκαν "για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία". Η ταύτιση Ελλήνων-Χριστιανών και Τούρκων - Μουσουλμάνων είναι καθοριστική γιατί οι προγονοί μας ήθελαν να ξεσηκωθούν κατά "των αχρείων μουσουλμάνων, της Ελλάδος των τυράννων". Σήμερα βέβαια θέλουμε να φτιάξουμε τζαμί στην Αθήνα και αναστηλώνουμε τα οθωμανικά μνημεία ως δείγματα πολιτισμού.
Όμως τον θρησκευτικό χαρακτήρα δεν πρέπει να τον δούμε μονάχα ως μία αντιπαράθεση εθνών ταυτιζομένων με θρησκευτικά δόγματα, αλλά και ως μία μεταφυσική αντίληψη ζωής και πίστης για την νίκη, "ι Θεός έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία των Ελλήνων και δεν την παίρνει πίσω". Μία θεώρηση που βρίσκεται μίλια μακρυά από τις υλιστικές αντιλήψεις των αστικών και μαρξιστικών παραφυάδων του ιστορικού αναθεωρητισμού.
Πάνω από όλα όμως το 21 υπήρξε μία πολεμική εποποιία που λίγους παραλληλισμούς έχει στην παγκόσμια ιστορία. Το Μεσολόγγι με την άμυνα και την έξοδό του, αρκεί για να μείνει αιώνιο σύμβολο εθνικής αποφασιστικότητας για νίκη ή θάνατο. Οι μάχες, οι νίκες, οι καταστροφές και οι θυσίες είναι τόσες και τέτοιες που αρκούν για να ξεχαστεί κάθε βλακεία περί αστικής ή ταξικής επανάστασης. Ένας άνθρωπος δεν γίνεται παρανάλωμα για μία καλύτερη διακυβέρνηση, γίνεται θυσία μονάχα για το αίμα του, τους συμπατριώτες του και το γινάτι του για νίκη και ανεξαρτησία.
Μονάχα έτσι μπορούμε να διαβάσουμε το '21. Εθνικά, φυλετικά και ηρωικά,ως σύμβολο αντίστασης στους ξένους επιβολείς, ως σύμβολο μίας εθνικής συνέχειας τέτοιων αγώνων. Και μην έχετε αυταπάτες, Νενέκοι υπήρχαν και θα υπάρχουν, τότε απλά τους τσεκουρώσανε.


24.3.12

Που είσαι Θοδωρή!

ΔΕΛΤΙΟ MEGA ΤΟ 1821....













Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε … MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πούμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά):


Τρέμη:
«Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις του τόπου έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο, Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).

Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).
Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους Οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε "σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε". Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»
Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής:
«Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μου έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται "φιλική εταιρεία". Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές… φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών».

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή».

πηγή Φόρουμ Δραχμής





koukfamily.blogspot.com


23.3.12

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ!

Το Σάββατο 24 Μαρτίου ο «ΕΚ» στα περίπτερα: «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»



EK-403Διαβάστε στο νέο φύλλο της εφημερίδας μας:
Τιμάμε την εθνική επέτειο και λέμε Όχι στην νέα τουρκοκρατία, όχι τζαμί στον Βοτανικό
Παρελάσεις με εντάσεις και χωρίς εξέδρες
Γέφυρες ρίχνει η ΝΔ στην Χρυσή Αυγή
Ανεξάρτητοι Έλληνες ψαρεύουν σε θολό τοπίο
Συνέντευξη Χρήστου Χαρίτου για το ΛΑΟΣ, το Ελληνικό Μέτωπο και τον Μάκη Βορίδη
Ανοίγουμε τον φάκελλο «Αντώνης Λιάκος και Φιλοσοφική»
Κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Μαρτίου στα περίπτερα όλης της Ελλάδος μόνο με 1 ευρώ! Η Πατριωτική ενημέρωση επέστρεψε!


Εμείς και στους Θεούς ορθοί μιλούμε

“Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”!
Μία από τις κορυφαίες μορφές της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821, ίσως η κορυφαία θα λέγαμε, είναι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Φυσικά η Ελληνική Επανάστασης ανέδειξε πολλές ακόμη προσωπικότητες, πολέμαρχους, στον αγώνα και την θυσία. Όμως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν αυτός που έσωσε την Επανάσταση, μετά την απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Η Επανάσταση ήταν εθνική, απελευθερωτική, για του Χριστού την πίστη την αγία. Δεν ήταν απλώς μία κοινωνική εξέγερση, όπως πολλοί και ιδίως αριστεριστές επιχειρούν να την χαρακτηρίσουν. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του δια χειρός Τερτσέτη, τους διαψεύδει όλους και επαναλαμβάνει ότι, οι Έλληνες πολέμησαν πρωτίστως για την πίστη και την ελευθερία.
Πολλοί ομιλούν, για τους προνομιούχους της εποχής δηλαδή τους κοτζαμπάσηδες, τους προεστούς, τους δημογέροντες, τους πλοιοκτήτες, οι οποίοι έχοντας προνόμια από την τουρκική διοίκηση ολιγώρησαν. Δεν θα αρνηθούμε ότι σίγουρα υπήρξαν και αυτοί. Ήταν όμως ελάχιστοι. Η Φιλική Εταιρία είχε φροντίσει τα μέλη της να προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα άρα και από τους κοτζαμπάσηδες. Όταν λοιπόν ήλθε η ώρα του Εθνικού ξεσηκωμού, κάποιοι από αυτούς διστάσανε και παρέμειναν ουδέτεροι και πολλές φορές αρνητικοί ως προς τον απελευθερωτικό αγώνα.
Πολλοί όμως συμμετείχαν από την πρώτη ώρα της Επαναστάσεως διαθέτοντας για την ευόδωση του αγώνα ακόμη και ολόκληρη την περιουσία τους. Οι Έλληνες της Μολδοβλαχίας βοήθησαν με κάθε μέσο το επαναστατικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης συμμετοχής εις τον αγώνα, ήταν οι καραβοκυραίοι των νησιών, οι οποίοι οικονομικά εξασφαλισμένοι δεν δίστασαν να διακινδυνέψουν περιουσίες, οικογένειες, προκειμένου να δώσουν τα πάντα για τον Εθνικό αγώνα, αλλά και την ίδια την ζωή τους πολλές φορές για την επιτυχία της Εθνικής επαναστάσεως.
Η Επανάσταση ξεκίνησε ουσιαστικά στις παραδουνάβιες χώρες τον Φεβρουάριο του 1821με ηγέτη, αρχηγό, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη,  πρίγκιπα και ανώτατου αξιωματικου του Ρώσικου στρατού. Η επανάσταση στην Ελλάδα ξεκίνησε από τον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών στην Αρεόπολη της Μάνης στις 17 Μαρτίου 1821. Χιλιάδες μαχητές και οπλαρχηγοί έδωσαν τον ιερό όρκο του αγώνα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Στο τέλος της πανηγυρικής δοξολογίας, καταιγισμός πυροβολισμών ξεσήκωσε ολόκληρη την περιοχή και ακολούθησε η εξόρμησης των πρώτων αγωνιστών προς δυσμάς. Έπειτα από πορεία ολίγων ημερών δύο χιλιάδες στρατιώτες της Μάνης, μαζί με τους επικεφαλείς τους, συνοδευόμενοι και από τους περισσότερους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς, καταλαμβάνουν δίχως να δώσουν μάχη την Καλαμάτα.
Στο σημείο αυτό θα μεταφέρουμε πως περιγράφει τα γεγονότα στα απομνημονεύματα του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. «Εις τας 23 Μαρτίου επιάσαμεν τους Τούρκους εις την Καλαμάτα. Είμεθα 2.000 Μανιάτες, ο Πετρόμπεης, Μούρτζινος, Κυβέλος, Δυτική Σπάρτη. Η Ανατολική Σπάρτη εκινήθη την ίδια ώρα δια τον Μυστρά. Οι Τούρκοι της Μπαρδούνιας και του Μυστρά υπάγουν, τραβιούνται εις την Τριπολιτσά. Ήτον έμβα του Μαρτίου. Οι Σπαρτιάται, αφού επήραν λάφυρα, προχωρούν και πολιορκούν τη Μονεμβασία». Στις 25 Μαρτίου του 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στην Μονή της Αγίας Λαύρα στα Καλάβρυτα, ευλογεί τα λάβαρα της Επαναστάσεως. Η επανάσταση για την απελευθέρωση του γένους ξεκίνησε. Η Επανάσταση πάντως πέρασε από πολλές φάσεις. Επικές μάχες, θρίαμβοι αλλά και πολλές θλιβερότητες. Καθόλου παράξενο όταν την αριστοκρατία της στρατιωτικής ηγεσίας αντικατέστησε με ραδιουργίες, δωροληψίες, και διαφθορά, η τάξη των πολιτικάντηδων. Πολιτικάντηδες όπως ο Κωλλέτης και Μαυρομιχάλης έστειλαν τον Κολοκοτρώνη στην φυλακή μαζί με άλλους αγωνιστές και τον Ανδρούτσο τον δολοφόνησαν ατιμωτικά.
Η πλέον όμως δύσκολή φάση του αγώνα που λίγο έλειψε να τελειώσει την επανάσταση, ήταν η περίοδος της επιδρομής του Ιμπραήμ στην επαναστατημένη Ελλάδα. Μία περίοδος πολύ επικίνδυνη λόγω των μεθόδων που χρησιμοποίησε ο Οθωμανός Ιμπραήμ για να καταστείλει την εξέγερση των Ελλήνων. Μια πραγματική τραγωδία που έφτασε στην κορύφωση της τον Μάιο με Ιούνιο του 1927.
Τα στρατεύματα του Ιμπραήμ από όπου περνούσαν έσφαζαν και έκαιαν τα πάντα, αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να καθυποτάξει τους επαναστατημένους Έλληνες. Τότε χρησιμοποίησε άλλες μεθόδους και να υποτάξει και να καταστείλει την Επανάσταση. Έστειλε σε όλα τα ανυπότακτα χωριά τα “ραι – μπουγουρντιά” δηλαδή δηλώσεις προσκυνήματος. Όσα χωριά ή πρόσωπα υπέγραφαν αμέσως απολάμβαναν προστασίας, ασφάλειας και διάφορων προνομίων. Ένας από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς από αυτούς που προσκύνησαν, ήταν ο περιβόητος Νενέκος από την Ζουμπάτα  της Αχαΐας. Ο Νενέκος μετεβλήθη σε ένα στυγερό προδότη, προκειμένου να αποκτήσει άλογα, κτήματα, φορολογική ασυδοσία. Άλλαξε στρατόπεδο προκειμένου να πάρει από τους Οθωμανούς τον τίτλο του Μπέη. Γρήγορα τα φαινόμενα προδοσίας από Έλληνες με μειωμένη εθνική συνείδηση, πολλαπλασιάστηκαν επικίνδυνα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γράφει στα απομνημονεύματα του τα εξής:« τον Τούρκο δεν τον φοβάμαι διότι αν θέλει να υποτάξει με βία τον τόπο και να βαστάξει και να τον κατέχει θέλει τουλάχιστον 50.000 διαρκώς Τούρκους δια φρουράν, αλλά τώρα φοβούμαι το μίασμα του προσκυνήματος ότι πρέπει να καταβάλουμε κόπους διπλούς». Τότε ο γέρος του Μοριά δίνει μια τρομερή εντολή “Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”» και ορκίζεται ότι όταν θα συναντήσει τον Νενέκο θα τον σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια δίνει εντολή στον Θανάση Σαγιά να εκτελέσει τον προδότη με όποιον τρόπο μπορέσει.
Αμέσως ρίχνεται με ορμή ενάντια στον στρατό του Ιμπραήμ εξολοθρεύει το σώμα του Ντελή Αχμέτ Πασά και δίνει τρείς μέρες προθεσμία όπως όλες οι τουρκοπροσκυνημένες περιοχές να απαρνηθούν τον εχθρό και να συμπαραταχτούν και πάλι με του επαναστατημένους Έλληνες. Έγραψε και έστειλε γράμματα σε πολλούς. Άλλους τους φοβέρισε και άλλους προσπάθησε να τους νουθετήσει για να επανέλθουν στον αγώνα. Έλαβε σκληρά μέτρα. Μέτρα τα οποία απέδειξαν ότι είχε απόλυτο δίκιο. Σε λίγες εβδομάδες οι προσκυνημένες περιοχές επαναστάτησαν και πάλι. Χάρις στον γέρο του Μοριά τα σχέδια του Ιμπραήμ ματαιώθηκαν και η επανάσταση σώθηκε. Μαζί με την επανάσταση σώθηκε και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων.
Το μέλλον των Ελλήνων άλλαξε. Η ιστορία γύρισε σελίδα έτσι όπως ακριβώς ήθελαν κάποιοι απελπισμένοι Έλληνες οι οποίοι  σήκωσαν την σημαία της Επαναστάσεως αφοσιωμένοι στον υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνα. Κατόρθωσαν να νικήσουν μία αυτοκρατορία, την Οθωμανική και να αναπνεύσουν και πάλι μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας. Οι στερήσεις οι κακουχίες η μάχες άφησαν ανεξίτηλα τραύματα στις ψυχές των Ελλήνων. Όμως με καπετάνιους σαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Σταματόπουλο, τον Ανδρούτσο, τον Κανάρη, τον Μιαούλη και τους άλλους οπλαρχηγούς έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα και νίκησαν. Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας όπως και τότε κυκλοφορούν πολλοί Νενέκοι, οι οποίοι προκειμένου να αποκομίσουν περιούσιες και εξουσία πρόδωσαν τον λαό και την Πατρίδα. Σήμερα οι πολιτικοί έφεραν τους κατακτητές της τρόικας και οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία στην παράδοση της Εθνικής κυριαρχίας. Εξαθλίωσαν τον λαό, αρπάζουν εισοδήματα και περιουσίες Ελλήνων πολιτών και υποκριτικά μιλούν για την σωτηρία της πατρίδος. Η μεγαλύτερη ατυχία για τους σημερινούς Έλληνες, για το Ελληνικό έθνος, είναι ότι δεν υπάρχει Κολοκοτρώνης, οποίος όπως και το 21 να ξεσηκώσει τους Έλληνες και να φωνάξει “Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”.
• Νίκος Παπαγεωργίου
http://www.logxi.com


Ελληνικές πατριωτικές θέσεις!





ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ ΠΡΟΣΤΑΖΟΥΝ.





Το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να παρασύρει στο δικό του ναυάγιο ολόκληρο το Ελληνικό Έθνος. Είναι μια συνειδητή πράξη προδοσίας που έχει μεγάλη προϊστορία, αφού και άλλοι πολλοί πολιτικάντηδες έχουν βρεθεί στο διάβα της πατρίδος μας προ της εθνικής μας παλιγγενεσίας ακόμη στρεφόμενοι πάντοτε ενάντια στους εθνικούς αγωνιστές και το μεγάλωμα της Ελλάδος. Από τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο φτάσαμε δια πυρός μα δυστυχώς και δια αργυρίων και δανεικών στους γνωστούς πολιτικούς κοτζαμπάσηδες του καιρού μας.

Δείτε τις ομοιότητες από τα χρόνια του Εικοσιένα έως σήμερα, αν και υπολειπόμεθα πολύ των Ελλήνων του καιρού εκείνου. Μόλις συγκροτείτο βουλευτήριο και μοιράζονταν εξουσίες και λαϊκές τάχα εκπροσωπήσεις, οι άκαπνοι πολιτικάντηδες πιάνανε αμέσως όλα τα πόστα ενώ οι Πατριώτες και οι στρατιωτικές κεφαλές μπαίνανε στο περιθώριο. Κι όταν οι μπαρουτοκαπνισμένοι Φρουροί του Γένους ζητούσαν το δικαίωμα λόγου για δίκαιο και αληθινή εθνική ανεξαρτησία, τότε Σύστημα και «Σύμμαχοι» στήνανε εμφυλίους και στέλνανε τους Πατριώτες στη φυλακή ή στο χώμα, όπως κάνανε με τον Κολοκοτρώνη και τον Καποδίστρια. Και επειδή έπρεπε να στηθεί το σάπιο καθεστώς τους και να δεσμεύσουνε το Έθνος και τη γη του στους ισχυρούς τού τότε νεοταξισμού φέρανε τα δάνεια και σταματήσανε την εθνική ολοκλήρωση, φτωχαίνοντας πατρίδα και λαό.

Αλλά τότε, στα ένδοξα χρόνια του Εικοσιένα οι Φρουροί της Φυλής μας ήταν αποφασισμένοι και ορκισμένοι. Είχαν άλλες Αρχές και Αξίες. Πίστευαν στο Θεό και τη Μεγάλη Ελλάδα. Η Πατρίδα ήταν για εκείνους τους Τρανούς Έλληνες σχολείο, παράταξη και παλαίστρα ταυτοχρόνως. Τα γράμματα που ξέρανε τα μάθανε με συντροφιά ένα κερί το βράδυ και τις καρδιές ζεστές από αγάπη για τα αδέλφια και συναγωνιστές τους. Ο πόθος για τη λευτεριά είχε την υπογραφή αίματος ελληνικού και το μελάνι χρησίμευε μονάχα για να διδαχτούν τα παιδιά τους την γλώσσα και την ιστορία των προγόνων τους και για να φτάσουν τα μηνύματα της Εθνικής μας Επανάστασης έως και τον τελευταίο Έλληνα, σε κάθε ψυχή παλλόμενη για συνδρομή και πάλη στον Αγώνα.

Παράταξη για τους Έλληνες του καιρού εκείνου που είχαν κάνει την ελληνική φύση κάστρο και καραούλι και σπίτι μαζί ήταν μονάχα η Ελλάδα που σαν τροφός και στοργική μάνα έπρεπε να φέρει δίπλα της όλα τα παιδιά του Ελληνισμού. Κανείς Έλληνας υπόδουλος. Αυτός ήταν ο μέγιστος σκοπός που πήρε ο λαός μας τα όπλα τα ιερά για να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό που οι πολιτικάντηδες σήμερα γυρεύουν να επαναφέρουν για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και του πλούτου του χάριν ειρήνης εκπορνευόμενης και χρεών δικών τους. Τα Όπλα τα Ιερά όμως χρησιμεύουν για την αληθινή ειρήνη. Και αληθινή ειρήνη είναι αυτή που γύρεψαν και πήραν οι Εθνικοί Ήρωες της Παλιγγενεσίας. Εκείνη που ματώνει και παίρνει πίσω τα κλεμμένα κι όχι αυτή που αφαιρεί κι άλλα.

Και στην παλαίστρα για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία δεν ήταν η πρώτη φορά που ρίχνονταν οι Έλληνες. Πολλοί ήταν οι σηκωμοί της Ελληνικής Φυλής που είχαν συμβεί πριν τον Μάρτη του 1821. Χρόνια ολόκληρα είχε ποτιστεί το δέντρο της ελευθερίας με το αίμα Εθνομαρτύρων, από της πτώσεως του Βυζαντίου Μας κιόλας. Και όσο για ξένη βοήθεια, ούτε ζήτημα να γίνεται μα ούτε και θα έπρεπε να αναμενόταν. Οι αληθινοί φιλέλληνες δώσανε μαζί με το λαό μας φόρο αίματος και υποστήριξαν ανοικτά το δίκαιο του Ελληνικού Αγώνα. Αλλά τα πολιτικά τους τζάκια και οι ιερές τους συμμαχίες θέλανε την γη μας δική τους και τους Έλληνες αφανισμένους όπως γίνεται σήμερα.

Όμως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας, ο Νικηταράς, η Μαυρογένους και όλα τα άλλα μεγάλα αναστήματα, άνδρες και γυναίκες, κλήρος και λαός, ξέρανε πως ό,τι επρόκειτο να γίνει για την πατρίδα μας, θα είχε μονάχα τη σφραγίδα του Θεού και την ενέργεια ελληνικής χειρός. Και η μεν σφραγίδα του Θεού δεν παίρνεται πίσω όπως σωστά είπε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι δε Έλληνες έπρεπε να συνειδητοποιήσουν, όπως έλεγε ο ίδιος Ήρωας, πως ήταν μόνοι υπεύθυνοι της τύχης τους. Η διχόνοια και η προδοσία δεν λείψανε ποτέ. Και Πήλιος Γούσης υπήρξε και πολιτικάντηδες. Τυχοδιώκτες χρυσού, εξουσίας και μιας ζωής που δεν τους άξιζε. Υπήρχε όμως επιπλέον το Μανιάκι και τα Δερβενάκια, η θυσία και η εμψύχωση Νίκης Ελληνικής.

Ο όρκος του Αγώνα μίλαγε για μίσος δίχως τελειωμό προς τους εχθρούς του Ελληνικού Έθνους κι όχι για συγκυριαρχίες, νόθες συμμαχίες και συγκυβερνήσεις ελληνόφωνων κοτζαμπάσηδων. Ο δρόμος της Φυλής περνούσε από την Κωνσταντινούπολη και έφτανε έως τον πιο απομακρυσμένο τάφο Έλληνα Στρατιώτη και το έσχατο ελληνικό λιθάρι. Παλεύανε για Μεγάλη Ελλάδα δίχως ξένους επιτρόπους και ξένους εποικιστές. Τώρα επικυρίαρχοι και κατακτητές γίνηκαν ξένη πολιτική διοίκηση και λαθρομετανάστες ελέω ψευτορωμέϊκου.

Η δημιουργία αυτής της Μεγάλης Ελλάδος με λεύτερους Έλληνες και μόνον είναι η μεγαλύτερη απόδοση Τιμών στους Ήρωες του Εικοσιένα. Οι Ήρωες του Εικοσιένα προστάζουν και εμείς εκτελούμε εντολές ιερές. Η Επανάσταση για εθνική ολοκλήρωση συνεχίζεται από τον Ελληνικό Εθνικοκοινωνισμό.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
http://ethnikistikosagwn.blogspot.com




Οι αντιφάδες. οι αριστεριστές, οι αναρχικοί.

Οι... αντιφασίστες

230312-antifasistesγράφει ο Τάσος Δημητρακόπουλος.
Τους γνωρίζουμε όλοι. Ή τουλάχιστον όλοι όσοι είχαν επαφή αυτό που λέμε «εθνικιστικός χώρος», αν και αυτό σαν έννοια πλέον θα αρχίσει να θέλει πολλή συζήτηση... Αλλά αυτό είναι ένα αντικείμενο το οποίο θα αναλυθεί κάποια άλλη φορά. Είναι οι αντιφασίστες. Οι αντιφάδες. Οι αριστεριστές. Οι αναρχικοί. Οι κάθε λογής αριστεροί που νομίζουν ότι έχουν νικήσει σε καθημερινή βάση τον φασισμό, όπως τουλάχιστον αυτοί με την βλακώδη λογική τους θεωρούν. Είναι αυτοί που ανήκουν σε ένα ευρύτερο μπλόκ, που περιλαμβάνει από κεντροαριστερούς μέχρι αναρχικούς. Είναι αυτοί που δεκαετίες τώρα παρεμβαίνουν με διάφορες μεθόδους στην διαμόρφωση μίας αντεθνικής πραγματικότητας.
Τους γνωρίσαμε στα πανεπιστήμια, όταν διέλυαν συνελεύσεις, όταν έμπαιναν μέσα σε αμφιθέατρα και βάραγαν αδιακρίτως όποιον έβρισαν μπροστά τους. Τους αντιμετωπίσαμε σε αμφιθέατρα, μέσα στις σχολές, όταν κρατάγαμε αντίσταση, για να μην διαλυθούν οι όποιες εκδηλώσεις γίνονταν με εθνικό περιεχόμενο. Τους αντιμετωπίσαμε στην Ιατρική, το ‘89, όταν όλοι μαζί ενωμένοι, από ΚΝΕ μέχρι ΟΣΕ, επιτέθηκαν βίαια με σκοπό να διαλύσουν εκδήλωση με ομιλία του Μητροπολίτη Σεβαστιανού για το Βορειοηπειρωτικό.
Τους είχαμε απέναντί μας όταν βγαίναμε για αφισοκολλήσεις, όταν μοιράζαμε φυλλάδια. Τους είδαμε να απειλούν παιδιά σε σχολεία, τους είδαμε να βαράνε πιτσιρικάδες που φορούσαν μπλουζάκια με την ελληνική σημαία. Τους είδαμε να χτυπάνε ακόμα και κοπέλες που απλά είχαν στα χέρια τους εθνικιστικές εφημερίδες. Τους είδαμε να θέλουν να βάζουν βόμβες, να πετάνε μολότοφ και το πιο ακραίο τους τμήμα, να «μεσουρανεί» στην τρομοκρατία, στην πατρίδα μας, για δεκαετίες. Τους είδαμε να κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο για να υπερασπιστούν τους λαθρομετανάστες και το κάθε λογής απόβρασμα που έχει μαζευτεί στη πατρίδα μας.
Τους έχουμε δει να καίνε, να καταστρέφουν περιουσίες αφήνοντας Έλληνες εργαζόμενους στον δρόμο, τους είδαμε να χαμογελούν ειρωνικά όταν αστυνομικοί σκοτώνονταν στο καθήκον, τους είδαμε να κάνουν αφισοκολλήσεις όταν ο Χριστόδουλος διεγνώσθη ότι θα πέθαινε από καρκίνο (ή από ότι τέλος πάντων πέθανε). Τους είδαμε μάρτυρες κατηγορίας σε δίκες που στέρησαν την ελευθερία ανθρώπων που το «ελάττωμά» τους ήταν ότι ήταν εθνικιστές και αγωνιστές. Τους είδαμε να στέκονται πίσω από το τζάμι στην Ασφάλεια και να «καρφώνουν» παιδιά 15 και 16 χρονών, επειδή τάχα κινήθηκαν απειλητικά ενάντια σε αριστερή συγκέντρωση στην Πανόρμου. Τους είδαμε να κάνουν συναυλίες συμπαράστασης σε φονιάδες, σε ληστές και εγκληματίες, που είναι απλά... αριστεριστές. Τους είδαμε να βγάζουν όλα τους τα σταλινικά απωθημένα ζητώντας να τεθούν εκτός νόμου κόμματα και οργανώσεις.
Τους είδαμε. Τους βλέπουμε ακόμα και δυστυχώς θα τους βλέπουμε. Απλά να ξέρουν -που το ξέρουν- ότι μόνο ένα ισχυρό και συγκροτημένο εθνικιστικό και πατριωτικό κίνημα μπορεί να τους αντιμετωπίσει και να τους απομονώσει. Το ξέρουν. Και το φοβούνται...
 http://elkosmos.gr/index.php


21.3.12

Παρακολουθείστε σήμερα στοaxisradio.gr στις 18.00 την εκπομπή Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες. Μία εκπομπή του axisradio για την Ελληνική και ξένη βιβλιογραφία πατριωτικό βιβλίο.

“Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”
Μία από τις κορυφαίες μορφές της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821, ίσως η κορυφαία θα λέγαμε, είναι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Φυσικά η Ελληνική Επανάστασης ανέδειξε πολλές ακόμη προσωπικότητες, πολέμαρχους, στον αγώνα και την θυσία. Όμως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν αυτός που έσωσε την Επανάσταση, μετά την απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Η Επανάσταση ήταν εθνική, απελευθερωτική, για του Χριστού την πίστη την αγία. Δεν ήταν απλώς μία κοινωνική εξέγερση, όπως πολλοί και ιδίως αριστεριστές επιχειρούν να την χαρακτηρίσουν. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του δια χειρός Τερτσέτη, τους διαψεύδει όλους και επαναλαμβάνει ότι, οι Έλληνες πολέμησαν πρωτίστως για την πίστη και την ελευθερία.
Πολλοί ομιλούν, για τους προνομιούχους της εποχής δηλαδή τους κοτζαμπάσηδες, τους προεστούς, τους δημογέροντες, τους πλοιοκτήτες, οι οποίοι έχοντας προνόμια από την τουρκική διοίκηση ολιγώρησαν. Δεν θα αρνηθούμε ότι σίγουρα υπήρξαν και αυτοί. Ήταν όμως ελάχιστοι. Η Φιλική Εταιρία είχε φροντίσει τα μέλη της να προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα άρα και από τους κοτζαμπάσηδες. Όταν λοιπόν ήλθε η ώρα του Εθνικού ξεσηκωμού, κάποιοι από αυτούς διστάσανε και παρέμειναν ουδέτεροι και πολλές φορές αρνητικοί ως προς τον απελευθερωτικό αγώνα.
Πολλοί όμως συμμετείχαν από την πρώτη ώρα της Επαναστάσεως διαθέτοντας για την ευόδωση του αγώνα ακόμη και ολόκληρη την περιουσία τους. Οι Έλληνες της Μολδοβλαχίας βοήθησαν με κάθε μέσο το επαναστατικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης συμμετοχής εις τον αγώνα, ήταν οι καραβοκυραίοι των νησιών, οι οποίοι οικονομικά εξασφαλισμένοι δεν δίστασαν να διακινδυνέψουν περιουσίες, οικογένειες, προκειμένου να δώσουν τα πάντα για τον Εθνικό αγώνα, αλλά και την ίδια την ζωή τους πολλές φορές για την επιτυχία της Εθνικής επαναστάσεως.
Η Επανάσταση ξεκίνησε ουσιαστικά στις παραδουνάβιες χώρες τον Φεβρουάριο του 1821με ηγέτη, αρχηγό, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη,  πρίγκιπα και ανώτατου αξιωματικου του Ρώσικου στρατού. Η επανάσταση στην Ελλάδα ξεκίνησε από τον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών στην Αρεόπολη της Μάνης στις 17 Μαρτίου 1821. Χιλιάδες μαχητές και οπλαρχηγοί έδωσαν τον ιερό όρκο του αγώνα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Στο τέλος της πανηγυρικής δοξολογίας, καταιγισμός πυροβολισμών ξεσήκωσε ολόκληρη την περιοχή και ακολούθησε η εξόρμησης των πρώτων αγωνιστών προς δυσμάς. Έπειτα από πορεία ολίγων ημερών δύο χιλιάδες στρατιώτες της Μάνης, μαζί με τους επικεφαλείς τους, συνοδευόμενοι και από τους περισσότερους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς, καταλαμβάνουν δίχως να δώσουν μάχη την Καλαμάτα.
Στο σημείο αυτό θα μεταφέρουμε πως περιγράφει τα γεγονότα στα απομνημονεύματα του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. «Εις τας 23 Μαρτίου επιάσαμεν τους Τούρκους εις την Καλαμάτα. Είμεθα 2.000 Μανιάτες, ο Πετρόμπεης, Μούρτζινος, Κυβέλος, Δυτική Σπάρτη. Η Ανατολική Σπάρτη εκινήθη την ίδια ώρα δια τον Μυστρά. Οι Τούρκοι της Μπαρδούνιας και του Μυστρά υπάγουν, τραβιούνται εις την Τριπολιτσά. Ήτον έμβα του Μαρτίου. Οι Σπαρτιάται, αφού επήραν λάφυρα, προχωρούν και πολιορκούν τη Μονεμβασία». Στις 25 Μαρτίου του 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στην Μονή της Αγίας Λαύρα στα Καλάβρυτα, ευλογεί τα λάβαρα της Επαναστάσεως. Η επανάσταση για την απελευθέρωση του γένους ξεκίνησε. Η Επανάσταση πάντως πέρασε από πολλές φάσεις. Επικές μάχες, θρίαμβοι αλλά και πολλές θλιβερότητες. Καθόλου παράξενο όταν την αριστοκρατία της στρατιωτικής ηγεσίας αντικατέστησε με ραδιουργίες, δωροληψίες, και διαφθορά, η τάξη των πολιτικάντηδων. Πολιτικάντηδες όπως ο Κωλλέτης και Μαυρομιχάλης έστειλαν τον Κολοκοτρώνη στην φυλακή μαζί με άλλους αγωνιστές και τον Ανδρούτσο τον δολοφόνησαν ατιμωτικά.
Η πλέον όμως δύσκολή φάση του αγώνα που λίγο έλειψε να τελειώσει την επανάσταση, ήταν η περίοδος της επιδρομής του Ιμπραήμ στην επαναστατημένη Ελλάδα. Μία περίοδος πολύ επικίνδυνη λόγω των μεθόδων που χρησιμοποίησε ο Οθωμανός Ιμπραήμ για να καταστείλει την εξέγερση των Ελλήνων. Μια πραγματική τραγωδία που έφτασε στην κορύφωση της τον Μάιο με Ιούνιο του 1927.
Τα στρατεύματα του Ιμπραήμ από όπου περνούσαν έσφαζαν και έκαιαν τα πάντα, αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να καθυποτάξει τους επαναστατημένους Έλληνες. Τότε χρησιμοποίησε άλλες μεθόδους και να υποτάξει και να καταστείλει την Επανάσταση. Έστειλε σε όλα τα ανυπότακτα χωριά τα “ραι – μπουγουρντιά” δηλαδή δηλώσεις προσκυνήματος. Όσα χωριά ή πρόσωπα υπέγραφαν αμέσως απολάμβαναν προστασίας, ασφάλειας και διάφορων προνομίων. Ένας από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς από αυτούς που προσκύνησαν, ήταν ο περιβόητος Νενέκος από την Ζουμπάτα  της Αχαΐας. Ο Νενέκος μετεβλήθη σε ένα στυγερό προδότη, προκειμένου να αποκτήσει άλογα, κτήματα, φορολογική ασυδοσία. Άλλαξε στρατόπεδο προκειμένου να πάρει από τους Οθωμανούς τον τίτλο του Μπέη. Γρήγορα τα φαινόμενα προδοσίας από Έλληνες με μειωμένη εθνική συνείδηση, πολλαπλασιάστηκαν επικίνδυνα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γράφει στα απομνημονεύματα του τα εξής:« τον Τούρκο δεν τον φοβάμαι διότι αν θέλει να υποτάξει με βία τον τόπο και να βαστάξει και να τον κατέχει θέλει τουλάχιστον 50.000 διαρκώς Τούρκους δια φρουράν, αλλά τώρα φοβούμαι το μίασμα του προσκυνήματος ότι πρέπει να καταβάλουμε κόπους διπλούς». Τότε ο γέρος του Μοριά δίνει μια τρομερή εντολή “Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”» και ορκίζεται ότι όταν θα συναντήσει τον Νενέκο θα τον σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια δίνει εντολή στον Θανάση Σαγιά να εκτελέσει τον προδότη με όποιον τρόπο μπορέσει.
Αμέσως ρίχνεται με ορμή ενάντια στον στρατό του Ιμπραήμ εξολοθρεύει το σώμα του Ντελή Αχμέτ Πασά και δίνει τρείς μέρες προθεσμία όπως όλες οι τουρκοπροσκυνημένες περιοχές να απαρνηθούν τον εχθρό και να συμπαραταχτούν και πάλι με του επαναστατημένους Έλληνες. Έγραψε και έστειλε γράμματα σε πολλούς. Άλλους τους φοβέρισε και άλλους προσπάθησε να τους νουθετήσει για να επανέλθουν στον αγώνα. Έλαβε σκληρά μέτρα. Μέτρα τα οποία απέδειξαν ότι είχε απόλυτο δίκιο. Σε λίγες εβδομάδες οι προσκυνημένες περιοχές επαναστάτησαν και πάλι. Χάρις στον γέρο του Μοριά τα σχέδια του Ιμπραήμ ματαιώθηκαν και η επανάσταση σώθηκε. Μαζί με την επανάσταση σώθηκε και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων.
Το μέλλον των Ελλήνων άλλαξε. Η ιστορία γύρισε σελίδα έτσι όπως ακριβώς ήθελαν κάποιοι απελπισμένοι Έλληνες οι οποίοι  σήκωσαν την σημαία της Επαναστάσεως αφοσιωμένοι στον υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνα. Κατόρθωσαν να νικήσουν μία αυτοκρατορία, την Οθωμανική και να αναπνεύσουν και πάλι μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας. Οι στερήσεις οι κακουχίες η μάχες άφησαν ανεξίτηλα τραύματα στις ψυχές των Ελλήνων. Όμως με καπετάνιους σαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Σταματόπουλο, τον Ανδρούτσο, τον Κανάρη, τον Μιαούλη και τους άλλους οπλαρχηγούς έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα και νίκησαν. Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας όπως και τότε κυκλοφορούν πολλοί Νενέκοι, οι οποίοι προκειμένου να αποκομίσουν περιούσιες και εξουσία πρόδωσαν τον λαό και την Πατρίδα. Σήμερα οι πολιτικοί έφεραν τους κατακτητές της τρόικας και οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία στην παράδοση της Εθνικής κυριαρχίας. Εξαθλίωσαν τον λαό, αρπάζουν εισοδήματα και περιουσίες Ελλήνων πολιτών και υποκριτικά μιλούν για την σωτηρία της πατρίδος. Η μεγαλύτερη ατυχία για τους σημερινούς Έλληνες, για το Ελληνικό έθνος, είναι ότι δεν υπάρχει Κολοκοτρώνης, οποίος όπως και το 21 να ξεσηκώσει τους Έλληνες και να φωνάξει “Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”.
• Νίκος Παπαγεωργίου


15.3.12

Παρακολουθείστε σήμερα στοaxisradio.gr στις 18.00 την εκπομπή Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες. Μία εκπομπή για το Ελληνικό πατριωτικό βιβλίο.

18:00 – 19:00 «ΜΑΥΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΛΕΥΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ»
Κάθε Πέμπτη 18.00-19.00 η εκπομπή του Αxis radio «Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες» θα σας ταξιδεύει στον κόσμο της πατριωτικής βιβλιογραφίας. Ο Νίκος Παπαγεωργίου θα σας ενημερώνει για όλες τις νέες εκδόσεις του πατριωτικού χώρου, καθώς επίσης και για κάθε καλό βιβλίο που θα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Θα παρουσιάζονται ακόμη και βιβλία παλαιοτέρων εκδόσεων τα οποία άφησαν το στίγμα τους στον Εθνικιστικό χώρο, θα γίνεται αναφορά σε εθνικιστές συγγραφείς τα έργα των οποίων γαλούχησαν τις νέες γενιές των εθνικιστών. Σε κάθε εκπομπή θα γίνεται αναφορά στο ιστορικό μυθιστόρημα, καθώς επίσης και σε περιοδικά πολιτικού, ιστορικού και πολιτιστικού περιεχομένου αλλά και ειδικά αφιερώματα για κάθε εθνική και ιστορική επέτειο.


13.3.12

Από την Κυριακή 18 Μαρτίου ο Ελεύθερος Κόσμος και πάλι κοντά σας!

Την Κυριακή 18 Μαρτίου ο "Ελεύθερος Κόσμος" και πάλι στα περίπτερα!


EK-18032012Ούτε έναν χρόνο δεν μπορέσαμε μακρυά σας και από την Κυριακή 18 Μαρτίου και κάθε Κυριακή, θα είμαστε μαζί σας με την έντυπη έκδοση της εφημερίδας μας. Τον Απρίλιο θα συμπληρώνονταν ένας χρόνος από τότε που ο "Ελεύθερος Κόσμος" σταμάτησε την κυκλοφορία του. Αλλά εμείς, πιστοί στο να πηγαίνουμε πάντα ενάντια στο ρεύμα των καιρών είμαστε και πάλι εδώ. Σε μία εποχή κρίσης, που πολλές εφημερίδες και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κλείνουν, εμείς θα κάνουμε μία προσπάθεια ώστε η εθνική φωνή του Ελεύθερου Κόσμου να μπορεί να βρίσκεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ίσως γιατί είμαστε πεισματάρηδες, ίσως γιατί είμαστε συναισθηματικοί, ίσως απλά μας ανάγκασε να ξαναεκδόσουμε την εφημερίδα η αγάπη η δική σας και η συμπαράσταση όλων των φίλων και αναγνωστών του "Ελεύθερου Κόσμου" που τόσο καιρό εξέφραζαν την λύπη τους για την απουσία του. Με τιμή ένα ευρώ (φθηνότερη γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα πει κρίση) ανανεωμένη, με τους συνεργάτες που είχατε μάθει να διαβάζετε κάθε εβδομάδα, αλλά και με καινούριες υπογραφές, ο "Ελεύθερος Κόσμος" από την Κυριακή 18 Μαρτίου κάθε εβδομάδα θα δίνει τον αγώνα για πατριωτική ενημέρωση, ξεμπρόστιασμα αυτών που φτωχαίνουν τον λαό μας και γεμίζουν την πατρίδα μας μετανάστες, ενάντια στις πρακτικές της εξουσίας του δικομματισμού και της παραεξουσίας της αριστεράς.
Σε αυτή την προσπάθεια θέλουμε και πάλι να είστε δίπλα μας, όχι μόνο πηγαίνοντας στο περίπτερο και αγοράζοντας την εφημερίδα, αλλά κυρίως με τις συνεργασίες σας, την κριτική σας, την γκρίνια σας και τις συμβουλές σας. Γιατί ο "ΕΚ" είναι μία ακηδεμόνευτη πατριωτική φωνή που εκφράζει όλους εμάς που θέλουμε μία πατρίδα ελληνική, περήφανη και δυνατή.


Αναρτήσεις πολιτικών άρθρων.

 Αγαπητοί φίλοι λόγω ειλημμένων υποχρεώσεων η ιστοσελίδα μας μέχρι τις εκλογές, θα λειτουργεί μόνο με αναρτήσεις πολιτικών άρθρων. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους εσάς τους αφανείς φίλους μας οι οποίοι μας διαβάζατε τακτικά. Θα αναρτούμε πλέον για εσάς τα καλλίτερα πατριωτικά άρθρα τα οποία θα υπάρχουν στο διαδίκτυο καθώς επίσης και δικά μας  όποτε αυτό θα είναι εφικτό. Μετά τις εκλογές θα επανέλθουμε με την καθημερινή πολιτική και όχι μόνο ενημέρωση.
Σας ευχαριστούμε όλους  για ακόμη μία φορά.

ΑΓΑΠΗΝΟΣ


8.3.12

Σήμερα στο axisradio.gr στις 18.00 η εκπομπή Μαύρα γράμματα σε Λευκές σελίδες. Μία εκπομπή του axisradio για την Ελληνική και ξένη βιβλιογραφία.


5.3.12

Όλα για να σωθεί η Δημοκρατία.

Πώς το μνημόνιο σώζει το Democracy!


του Δ. Παπαγεωργίου
Ή αλλιώς πώς αντί για πολιτικό reset, έχουμε απλά μια "αναδιάταξη δυνάμεων"
Τελικά το Democracy, ή αλλιώς το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα μπορεί να μην είχε "εφεδρείες", έδειξε όμως ότι μπορεί να τις δημιουργεί εφόσον χρειαστεί ή κριθεί απαραίτητο. Αυτό είδαμε να εκτυλίσσεται τους τελευταίους μήνες μπροστά στα μάτια μας, υπό την αιγίδα της Τρόικα και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πίστευα προσωπικά ότι τα πρώτα διαλυτικά σημάδια που είχαν φανεί, απεδείκνυαν ότι πλησιάζαμε προς το τέλος της σάπιας πολιτικά αλλά και κοινωνικά εποχής της μεταπολίτευσης, που ανέθρεψε το σιχαμένο είδος του νεοέλληνα είτε πολιτικού είτε πολίτη, που επέλεξε να ζει ένα grandeur παρών, φορτώνοντας πιστωτικές κάρτες και φροντίζοντας να δέσει την επόμενη γενιά χειροπόδαρα με χρέη.
Η αυξανόμενη δυσπιστία των πολιτών προς τους πολιτικούς αυξανόταν συνεχώς. Η αριστερά έπαιρνε την θέση που της άξιζε σε ένα μουσείο και το δικομματικό σύστημα επιβίωνε μόνον και μόνον χάρις στην συντήρηση ενός τεράστιου μηχανισμού πελατοκρατείας, οι όροι για την επιβίωση όμως του οποίου δυσχέραιναν συνεχώς.
Και μετά ήλθε και το ΔΝΤ και το Μνημόνιο. Το οποίο κατά τους περισσότερους σήμανε το τέλος της μεταπολίτευσης όπως την ξέραμε, θέτοντας υπό συνολική αμφισβήτηση το πολιτικό σκηνικό. Είναι τελικά έτσι όμως σχεδόν δύο χρόνια μετά;
Η αλήθεια είναι πως όχι. Δεν άλλαξε άρδην το πολιτικό σκηνικό. Ο ελληνικός λαός και όλες οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θέλουν να υφαρπάζουν την πολιτική του εκπροσώπηση σύρθηκαν στο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο παίρνοντας θέση υπέρ, κατά ή και τα δύο (βλ. ΝΔ και ΛΑΟΣ). Διαφοροποιήσεις οι οποίες δεν αντικατόπτριζαν αναγκαστικά τις διαθέσεις του λαού, αλλά καθρέφτιζαν περισσότερο μια οπτική η οποία είχε να κάνει με την "ευρωπαϊκή" πορεία της χώρας ή την αντίληψη περί προστασίας του, όταν (πράγμα σπάνιο) δεν συνδεόντουσαν άμεσα με συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα που ήταν υπέρ ή κατά ανά πάσα στιγμή. Οι μάζες του λαού ακολούθησαν, παίρνοντας θέση υπέρ ή κατά του μνημονίου, με το μεγαλύτερο ποσοστό ακολουθώντας το ένστικτο της επιβίωσης να επιλέγει τον δεύτερο δρόμο.
Το μνημόνιο και τα επακόλουθα αυτού "αναμορφωτικά προγράμματα" - όπως το μεσοπρόθεσμο και το μνημόνιο ΙΙ - της χώρας μας αναδείχθηκαν σε κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα, πάνω στην βάση του οποίου είχαμε ανακατατάξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, τα οποία ακρωτηρίασαν κόμματα, οδήγησαν σε γεννήσεις νέων πολιτικών κινημάτων τα οποία συγχωνεύτηκαν με άλλα προυπάρχοντα κόμματα. Όσες φορές και να πολλαπλάσιάσεις οποιονδήποτε αριθμό με το μηδέν, το πηλίκον θα είναι και πάλι μηδέν. Τόση είναι και η αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, τελικά. Τα στελέχη της μεταπολίτευσης επιλέγουν εάν θα συνεχίσουν την πολιτική τους καρριέρα με βάση τις επιταγές των διεθνών παραγόντων ή το κύμα της λαϊκής αγανάκτησης που σαρώνει την χώρα. Αλλαγή επί της ουσίας; Ουδεμία. Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα κάτω από ταμπέλες "αντί" ή "υπέρ", οι οποίοι κατάφεραν να δεσμεύσουν ολόκληρο τον ελληνικό λαό στο δίλημμα του μνημονίου, χωρίς να αφήνουν χώρο για να αναπνεύσουν φωνές που ζητούν την εκ βάθρων αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού.
Τι και αν το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο 8%, αφού τα στελέχη του ήδη κατακλύζουν την Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη ακόμη και τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα. Τι και αν οι διαφωνούντες με την μνημονιακή πολιτική του κ. Σαμαρά ιδρύσουν ένα νέο κόμμα, τι και αν ο ΛΑΟΣ αποφάσισε τελικά να συνταχθεί με το αντιμνημονιακό μέτωπο. Η ουσία της πολιτικής διεργασίας παραμένει απαράλλακτη. Ανεξαρτήτως της ρητορικής παραμένει υποταγμένη στις διαταγές της πλουτοκρατίας, είτε αυτή έχει ποντάρει στην χρεωκοπία της χώρας είτε αυτή έχει ποντάρει στην παραμονή της χώρας στο ευρώ. Κάποιοι "εναλλακτικοί" που φωνάζουν για "εθνική αυτάρκεια", λές και το ζητούμενο της αυτάρκειας στην εποχή μας είναι το ... μπαμπάκι και το αλεύρι και όχι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και η καθαρή ενέργεια, δικαίως καταφέρνουν να συγκινήσουν μόνο αντικοινωνικούς χαρακτήρες ή άτομα που ζούν μέσα σε ιδεοληπτικές καταστάσεις και αρνούνται να επικοινωνήσουν με το παρόν. Ο νέος "εχθρός" της Ελλάδας είναι η Μέρκελ και τα παλαιά οικοδομικά υλικά του πολιτικού συστήματος όπως ο Γλέζος απολαμβάνουν ξανά στιγμές δόξας. Στο πρόσωπο της Γερμανίδας πολιτικού, το ελληνικό κατεστημένο βρήκε έναν πολύ όμορφο στόχο.
Το Democracy λοιπόν δημιούργησε τις εφεδρείες του, στέφοντας με δάφνες αντιμνημονιακού αγώνα έναν έναν, αρκετούς από τους συνυπεύθυνους για την πορεία της χώρας τα τελευταία χρόνια, δίνοντας ένα διέξοδο στην φωνή ενός οργισμένου αλλά ακόμη άμυαλου, ανεκπαίδευτου και στην τελική συνυπεύθυνου λαού που αντιδρά προς όπου μπορεί, μέσα όμως στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας, ή στα επιτρεπτά από αυτήν τέλος πάντων ξεχειλώματά της είτε αυτά βρίσκονται στα αριστερά είτε στα δεξιά.
Προοπτική ρήξης και ανατροπής; Προσωπικά δεν βλέπω καμία. Το σύστημα δείχνει να καταφέρνει να επιβιώσει και από αυτή την αναταραχή, έστω με ισχυρή υποστήριξη από το εξωτερικό. Οι χαζοβιόληδες αριστεροί που μαζεύονται και νομίζουν ότι επαναστατούν λειτουργούν ως τελευταία γραμμή άμυνας του συστήματος, αφού καταφέρνουν να παγιδεύουν τον απλό κόσμο, την ταλαιπώρημένη αστική τάξη που φτωχοποιείται στους καναπέδες της, αφού ενστικτωδώς αυτή ξέρει ότι από τα όνειρα χάους που θρέφουν οι υποτίθεται εξεγερμένοι είναι καλύτερο το να περιμένουν.
Είναι ακριβώς αυτή η αστική τάξη, της οποίας το βιοτικό επίπεδο έχει πάρει τον κατήφορο που θα μπορούσε να γεννήσει από κινήματα ανυπακοής μέχρι επαναστατικά. Αλλά δεν το κάνει δεσμευμένη στις ελπίδες της και στην ανυπαρξία οιασδήποτε σοβαρής πρότασης που να αντιμετωπίζει ριζοσπαστικά τα σημερινά προβλήματα. Το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει ο ελληνικός λαός είναι ξεκάθαρα διαχειριστικό. Ποιός δηλαδή θα διαχειριστεί την κρίση υπό τις παρούσες συνθήκες. Οι αστείες προσπάθειες τύπου Γλέζου και Θεοδωράκη έχουν ως σκοπό μονο την άντληση πολιτικής υπεραξίας και σίγουρα δεν εντυπώνονται ως σοβαρές στην συλλογική συνείδηση των Ελλήνων, παρά μόνο σε μερικούς εξ επαγγέλματος ή βίτσιου "επαναστάτες".


Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα, αναλυτή αλλά κυρίως δασκάλου του Ελληνισμού, κ. Σαράντου Καργάκου.

Συνταγή απεγκλωβισμού.


του Σ. Καργάκου.
Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό• γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ' Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι...»
Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις
εξάρσεις του στον πόλεμο του '40-'41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του '21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία
της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι' αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ' ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν
«σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του. Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ' ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ' όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ' όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς ενβούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ' ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος.
Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια. Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι».
Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος. Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της. Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.
Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνονταςστην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ' ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσανσαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ' τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ' τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ' έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι·καταντάς»!Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμεςαντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός γιανα τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφοςMacaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσωτίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία».
Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και –το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικόςφιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξειςεικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι, τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν». Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζειελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτηκαμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, οΠάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ' άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμεγια μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου. Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».
Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
«Μή γελαστεῖτε ἀπ' τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια
σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν
μολύβια πάνω ἀπ' τά σπίτια μας, πάνω ἀπ' τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά
χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ – καί σᾶς φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι' αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τουςΈλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικάαδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία.
Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.
Σας Ευχαριστώ.
Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα, αναλυτή αλλά κυρίως δασκάλου του Ελληνισμού, κ. Σαράντου Καργάκου, που πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα "Ο Ελληνισμός σε κρίση – Συνταγή Απεγκλωβισμού"
πηγη
http://www.sarantoskargakos.gr/


Twitter Delicious Facebook Digg Favorites More